Cacharro veloz...

Parece ser que mañana iremos Beat y un servidor de ustedes (y los que se apunten) a ver a estos muchachotes gringos que le dan al rock de garaje. Por lo visto andan por estos lares para grabar un nuevo disco en los estudios del de Doctor Explosión en Xixóngrad. Y hay programado por lo tanto un concierto musical en el Savoy para las diez de la noche, en plenas fiestas Antroxeras, con lo que habrá que portar con nos alguna caretilla por si lo requiere la ocasión.

Queda pues cancelada la excursión de pallá del Huerna, o más bien aplazada pa una fecha más idónea, tanto para nosotros como para el anfitrión.

Ayer mientras llovía la de dios y algo más pasamos la noche atechaos, aunque también bebiendo algún que otro "cacharro veloz" (genial título pa un blog, como propuso alguno), tratando de olvidar la severa derrota fubolera (media hora me llevó) y anhelando victorias de otra índole que no llegarían, como los demás, me imagino...

Μάλλον αύριο θα πάμε μαζί με τον Beat (κι όσοι θέλουν) να δούμε αυτό το ΄ιστορικό' αμερικάνικο garage συγκρότημα που παίζει το βράδυ στο χιχονγραδ, μέσα στις γιορτές των αποκριών. The Cynics είναι στα μέρη μας να ηχογράψουν τον καινούριο τους δίσκο. Νομίζω πως θα γίνει ένα ωραίο ροκ' ν' ρολ παρτυ και να είμαστε κι εμείς παρόντες.

O Καλός ο Κακός κι η Βασίλισσα

Τις τελευταίες εβδομάδες μόνο αυτό ακούω, έχω κολλήσει στο νεο δίσκο του Damon Albarn(Blur), αλλά και του Paul Simonon (ο θρύλος μπασίστας των Clash) : "The Good, the Βad and the Queen" που είναι και το όνομα του συγκροτήματος, που απ΄ότι φαίνεται θα έχει συνέχεια. Είναι ένας δίσκος με χαλαρούς ρυθμός με τον Albarn παίζοντας πλήκτρα και πιάνο στα περισσότερα τραγούδια και τραγουδόντας όπως παλιά η μάλλον καλύτερα από ποτέ στην καριέρα του. Καλά δεν βρίσκεις εδώ "ύμνους" όπως στα "Parklife" ή "The Great Scape" αλλά τραγούδια πιο "ώριμα" που ταιριάζουν πιό πολύ με την μουσική εξέλιξη του Albarn. Από την άλλη ο Simonon χαρίζει με το μπασο του κάτι ήχους που εμένα τουλάχιστον με θυμίζουν κάπως το "Sandinista" των Clash.
Τέλος πάντων, μια χάρα να βγουν δίσκοι σαν κι αυτό που τα κάνουν όλα πιό εύκολα κι ωραία(παρ΄ολο το σκούρο εξώφυλλο).

Πέρα από την μουσική σήμερα είναι και Σάββατο, σε δυο ώρες έχουμε αγώνα με την ομάδα μας, εγώ δυστυχώς δεν θα παίξω λόγω του τραύμα αλλά θα είμαι στον μπάγκο φωνάζοντας στα παιδιά και στον διαιτητή για τα λάθη τους, όπως τη προηγούμενη εβδομάδα. Μετά θα γυρίζω σπίτι να δω το δεύτερο τελικό του Κύπελλο Ισπανίας μπάσκετ ανάμεσα στο Ταου και Ρεαλ που αναμένεται πολύ ενδιαφέρον. Και το βράδυ θα βγουμε και λίγο...


El disco que da título a esta entrada me tiene "pillao" toda esta semana. Ye el nuevo proyecto del Blur Damon Albarn, un nuevo grupo que parece ser que tendrá continuidá, con Paul Simonon, el gran bajista de los Clash además de productor, y un miembro de The Verve y el batería de Fela Kuti. En principio el sonido puede parecer bastante alejao del de Blur, aquí prima lo acústico y la fuerte presencia del bajo con unos ritmos que recuerdan un poco al "Sandinista". Pero Albarn canta como nunca, con unas melodías que enganchan, sin llegar a ser los himnos juveniles del "Great Scape" o "Parklife" que (casi) todos cantásteis más de una vez en esos bares de dios... Está muy bien también el dvd que viene en la edición cara, con un directo en un local de medio aforo, donde se refleja muy bien el paso del tiempo, en lo musical y en lo personal, Albarn y Simonon con parecida pinta ambos de cockneys medio elegantes, un pelín desmeyaos, el uno rozando ya la cuarentena, el otro pola cincuentena más bien.

Hoy ye sábado y toca partido del Raposu, que tendré que ver desde el banquín, pola lesión muscular que arrastro (¡!?*çx), y después vendré pa casa pa ver una interesante a priori semifinal de copa de basket entre el Tau y el Madrí. A continuación a salir por ahí con la muchachada, más o menos como de costumbre.

Αργό "Κατσόπο" / Cachopón Lentón

Πιστεύω πως σε αυτό το ποστ τα λόγια περισεύουν, ειδικά οταν μιλάμε για φαγητό, και τί φαγητό... Να εξηγήσω οτι το "κατσόπο" σε αυτά τα μέρη είναι ενα φιλέτο μοσχαριού (συνήθως σε τεράστιο μέγεθος) γεμιστό με τυρί και ζαμπόν που συνοδεύεται με πατάτες και μανιτάρια. Δεν είναι πιάτο για όλα τα στομάχια...
Πέρα από το πολύ το φαï την περασμένο σαββατοκύριακο υπήρξαν και μπαράκια και ποτά.

Básicamente sobran los comentarios en esta entrada que hace referencia a la cachopada que disfrutamos unos cuantos monos el pasado viernes para celebrar el cumpleaños de uno de los "Macana(o MacKanan) Brothers" . Cuatro imágenes valen más que mil palabras...

Ki alles eikones

Problimata

Problimata me ton ypologisti den mou epitrepoun na ananeono to blog. Se liges meres tha epistrepsoun ta scholia me tous ellhnikous charaktires.
Tin perasmeni evdomada piga se ena elliniko party tin tetarti, kai ta perasa poly kala, me ouzo, chorous kai ellines... fovero itane! synantisa kai palious filous "filoellines" kai episis gnoriza tis ennea kopeles pou "spoudazoun" fetos me to erasmus, oloi kala paidia. Mechri tis 5 to proi kratise to party, gia mena toulachiston, giatì alloi ménane ekei akóma.Eftychos thn epomeni mera douleva to apogeuma, allios den pisteuo na mporousa na pao...
To xechnaga,tin deftera eichame kai ta gennethlia tou aderfou mou, pou (o kalos) mas kerase fagito to bradu.

Problemas en el ordenador me impiden actualizar esto en condiciones, bueno eso y problemas de otras índoles...
La semana pasada fue bastante cargadita, con fartura nocturna(invitación de cumpleaños de un hermano) acompañada de algunas birrillas el lunes, y fiesta griega el miércoles, que me hizo recordar épocas "erasmianas", hasta las 5 de la mañana por ahí, en compañía de viejos amigos y de la savia nueva de la Hélade. Menos mal que trabaja por la tarde al día siguiente, porque sino, no sé yo eh...

Καλό 2007 / Buen 2007

Άργισα δέκα μέρες να κάνω το κόπο να ξαναγράψω πάλι έδω... Στο μετάξι ξεκίνησε και ο καινούριος χρόνος 2007, με όλες τις κλασικές ευχές... και με καθόλου κρύο σε αυτό το μέρος του Πλανήτη και της Ευρώπης κτλ.
Εγώ πάντως, το έχω αποφασίσει οτι φέτος επιτέλους θα ξαναπάω στην Ελλάδα, ότι και να συμβεί (με τη δουλειά και με τα υπόλοιπα), έστω και για μία εβδομάδα. Πέρα από αυτό δεν έχω σκεφτεί τίποτα το σημαντικό για το καινούριο έτος. Δουλειά ελπίζω να έχω σε κάποια βιβλιοθήκη... Διασκέδαση σίγουρα θα υπάρχει, το ίδιο και ποδόσφαιρο (εαν δεν μπεί κάνα μαλακισκένο τραύμα). Βιβλία, μουσική και ταινίες πάντα θα υπάρχουν. Kαι βέβαια χρειάζεται και αγάπη(λίγη τουλάχιστον), και πάνω απ΄όλα υγεία.

Carpe Diem-Απόλαυσε τη στιγμή- Λένε. Εύκολο ακούγεται αλλά στην πραγματικότητα πώς;

Diez días ya pasaron del año nuevo y hasta ahora no fui quién a poneme a escribir alguna chorrada de las mías aquí de nuevo. Bueno un tanto de lo mismo les pasa al resto de monos... como las figuras esas de los TRES MONITOS tan nuestros blogs...
Dejando de lao tópicos deseos pal nuevo año (veremos si realmente ye nuevo en algo), espero por fin viajar a Grecia otra vez, que ya tengo ganes abondo. Y si hay perres y tiempo algún viaje más habrá que hacer. Por lo demás habiendo salú y tando bien como quiera que sea, que decía mi güelo.
Me quedo también con una relfexión del genial Pablo Carbonell el otro día en una entrevista que le hicieron ,no sé en qué canal (¿en qué se parecen la tv colo cù? en que ten son, tenhe canal e una programaciaô de merda), sobre el paso del tiempo, y decía que cuando era joven desperdiciaba el tiempo como si le sobrara,y ahora se daba cuenta, pero no se arrepentía a pesar de todo. El eterno Carpe Diem-Aprovecha el momento-muy guapo en la teoría, pero en la práctica ¿qué?

Τέλος της Χρονιάς/Fin d'año

Τρέχοντας κλείνουμε την χρονιά/Cerramos el año pateando (4 kilometrinos namás)
Βραδιάζει στο Οβιεδογραδ/Oscureciéndose L'Aramo
Το κλασικό Χριστουγεννιάτικο ματς/ La clásica pachanga navideña (con alguna ausencia)


Σας εύχομαι τα καλύτερα, να προσέχετε τα ποτά (οι μην συνηθισμένοι)απόψε. Τα λέμε και του χρόνου!

Que empecéis con buen pie el año, cuidadín col alcohol (a los menos habituaos) y el 2007 más y mejor... ¡Salú y buenos alimentos!

Post Data : Ακούω πολύ χαρούμενα The Clash "Somebody got murdered" , πω πω τι τραγούδι!, ας τους ξανακούω ακόμα για πολλά χρόνια...
Suenan The Clash, "Somebody got murdered"(pa mí de las mejores canciones pop de siempre). ¡Y que sigan sonando por mucho tiempo!

'Ο Πατέρας' El "Pateras"

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΓΙΟΣ
EL "PADRE" Y EL HIJO

Την περασμένη παρασκευή βγήκαμε το βράδυ έξω με τον φίλο μας τον φημισμένο 'Πατέρα', που μετά από οχτώ χρόνια (περίπου) μας αφήνει, μαζί με την οικογένιά του, βέβαια, τη Μιλα και τον ήδη μεγάλο Άρη (ισπανός έλληνας). Πάνε στη Σαλαμάνκα να εργαστούν, και να ζούν εκεί. Τους ευχόμαστε τα καλύτερα, και σίγουρα θα τα πούμε και εκεί πέρα. Καλή τύχη και καλή αντάμωση!

Después de unos ocho años, me parez, el conocido por todos como "Pateras", Dimitris, nos abandona, bueno abandona esta tierra mejor dicho, y no él sólo, claro, lo hace con Mila y con el ya "paisanín" Aris hacia la capital charra. El viernes salimos por ahí a tomar algo con ellos y a despedilos de alguna manera, aunque igual hay más despedidas, quién sabe. Espero que les vaya bien en esta nueva andadura, y seguiremos en contacto.

Πουμαρινοβιτς/ Pumarinovic-Xixongrad

Εικονούλες - Semeyuques

Μπλε παρακμή/ Decadencia azul
Ελληνική κωμωδία - Comedia griega
Το παράθυρό μου / La mi ventana
Είσαι σίγουρος ; ¿Tas seguru fíu?

Σινεμά

Μόλις χθές τελείωσε στο χιχονγραδ το 44 Διεθνές Φεστιβαλ Σινεμά. Και πρέπει να πω οτι φέτος απαγουτεύτηκα λίγο. Μόνο πήγα σε 4 ταινίες, δε γινόταν αλλιώς, από τις οποίες δύο μ΄άρεσαν αρκετά , άλλη μία λίγο και η τελευταία σχεδόν καθόλου. Δεν ξέρω μπορεί να είναι να έχω βαρεθεί από μερικό είδος κινηματογράφου ή μήπως έχει πέσει πραγματικά το επίπεδο σε αυτό το Φεστιβαλ. Παλιά τις περισσότερες ταινίες που έβλεπα με άρεσαν, και το πιο σημαντικό με συνκινoύσαν. Την τετάρτη είδα το φιλμ LoudquietLoud για το συγκρότημα The Pixies, και όπως συνήθως, μας μένει η μουσική ως το καλύτερο, δείχνει μία μπάντα που επιστρέφει μόνο για τα λεφτά, που τα μέλη τους δεν υποφέρονται μεταξύ τους, και φάινεται πως το πέρασμα του χρόνου τους έχει κάνει πιο κυνικούς, ειδικά τον Frank Black. Kαλό έργο όμως, κι αμα σου αρεσουν οι Pixies είσαι υποχρεωμένος να το δεις.
Μόλις τώρα έχω μάθει οτι η τελευταία ταινία που είδα και δεν μ΄άρεσε καθόλου έχει κερδίσει το Βραβείο της Καλύτερης ταινίας! άλλη μία φορά φανερώνεται οτι δεν ξέρω τίποτα για Σινεμά... τί να κάνω έτσι είναι ο cool κόσμος...
Ευτυχώς σήμερα είναι Σάββατο και σε λίγο θα βγούμε να διασκεδάσουμε λιγάκι το βράδυ, με "φρεσκα" λεφτά στην τσέπη.
Γράφοντας συτό ακούω μία καινούρια μουσική απόκτηση, το Get Evens, των Evens, tου πρώην Fugazi, Ian Mackaye.
Και αυτά... Καλο σάς βράδυ

Esta semana fue la del Festival de Cine de Xixongrad, y tengo que decir que lo poco que vi me decepcionó bastante. Yo ya no sé si ye que ya toy más bien cansao de cierto tipo de cine que programan, o si en realidá el nivel fue más bajo que otros años. Diego afirma que la sección oficial cada vez va a peor, y será verdá, sobre todo viendo que la Mejor película salió premiada la que para mí fue la peor de las 4 que vi. De la que abrió el Festival ya comenté aquí que no me pareció gran cosa, pero comparada con esta... madre mía menudo bodrio soporífero de psuedo dogma (el carro al que to dios se sube) . Pero claro, como diría algún mono, el jurado debe saber algo que yo no sé, ven más allá, o cada vez soy yo más corto... Ah, y otra vez a tener que sufrir la incomodidá de las butacas del Jovellanοs, ¡dios cómo te queda el culo después de hora y media, y el cuello pa poder leer los subtítulos!
De lo mejor el documental sobre los Pixies, "LoudquietLoud", que como suele pasar en estos casos con lo que te quedas es con la música, porque los músicos, como personas no salen muy bien paraos que digamos, será la edá que nos vuelve a todos más cínicos. Muy recomendable para tolos fans de los Pixies, que sé que hay varios entre la monería.
Por otra parte ya taba yo faciendo planes pa largarme a Londón 4 días después del puente, viendo las cojonudas ofertas de vuelos, cuando me llamaron de nuevo de xixongrad pa la misma biblioteca pa facer otra mini sustitución, del 7 al 15, así que habrá que postergar el viaje, tiempo habrá.
Y ya de sábado en breves horas saldremos por ahí con los habituales noctámbulos a beber reirnos y lo que salga. Ye lo que toca.
Escribiendo esto escuché mi última adquisición musical, el 2º disco de The Evens, "Get Evens", el grupo paralelo de Ian Mackaye, mítico vocalista de Minor Threat y Fugazi. Esto suena un poco en la onda de Fugazi en plan más acustico y melódico, con las voces de una moza, Ami Farina.
¡A divertise muchachada!

Κυριακούλα/ Domenichina / Dominguín

Αργός Ρυθμός. Χθές πέρασα όλη τη μέρα στο σπίτι, ήμουν ακόμα χάλια από την παρασκευή, από το πολύ ξενύχτι και το πολύ επίσης ποτό... λες και δεν κατάλαβα οτι τα πράγματα δεν λειτουργούν όπως παλιά, και οτι πρέπει να χαλαρώσω λίγο. Τέλος πάντων, την πέμπτη ξεκίνησε το Φεστιβάλ Σινεμάς του Χιχονγραδ, και πήγαμε με τον αδερφό μου στην πρεμιέρα, που είχε και μία (μίνι)συναυλία με τους γνωστούς Doctor Explosión, και την παρουσιάστρια την "Αλμοδοβαρικη" Antonia Sanjuan , που μου φάνηκε τελείως χαζή. Μετά είδαμε την ταινία "History Boys", η οποία μου άρεσε αλλά οχι υπερβολικά, απλά ήταν διασκεδαστική. Μάλλον αύριο θα ξαναπάω στο Φεστιβαλ. Την παρασκευή βράδυ βγήκαμε με την παρέα και ήπιαμε λίγο απ'όλα, κρασιά, μύρες και άλλα, μερικά τσάμπα διοτι έτσι γίνεται όταν γνωρίζεις κόσμο στα μπαρ, κακό πράγμα... Χθές τα πέρασα ολη μέρα στο καναπέ, και ευτυχώς που πρόλαβα να δω μία ελληνική ταινία, "Σώσε με", που μ'άρεσε πολύ, και μου άφησε σκέψεις μέσα μου. Μετά χάσεψα στο ιντερνετ μεχρι που αποφάσισα να παω για ύπνο. Σήμερα ξύπνησα αρκετά νωρίς το πρωί γιατί είχαμε αγώνα μπάλας, και πάλι χάσαμε.Τώρα νοιώθω ψόφιος. Και πάλι βρίσκομαι στην ανεργία, περισσότερο ελεύθερο χρόνο δηλαδή. Αχ, και ο Θείος μου σήμερα έγινε Πρωταθλητής Αστούριας Motocross, Μπράβο του! Πολύ το χαίρομαι.

Lento ritmo domenicale... e va meglio così. Ieri sono rimasto a casa tutto il giorno, venerdi siamo usciti fino'l mattino e abbiamo bevuto proprio di tutto, non ce la facio più!
Giovedi sono andato con mio fratello a xixongrad a vedere la inaugurazione del Festival di Cinema , prima un concertino dei soliti Doctor Explosion . Poi il primo film, "History Boys" il quale non mi è piaciuto moltissimo, punteggio 6 su dieci. Forse domani ci vado ancora.
Il venerdi è stata quella serata piena di alcohol, con risultato il sabato mi so sveglitao verso le 5 del pomeriggio e non ho potuto mica uscire di casa. Almeno ho riuscito a vedere un film greco sul computer, che mi è piaciuto molto e mi ha fatto pensare un pochino. Oggi la mattina ho giocatto calcetto, soffrendo ancora una sconfitta e adesso mi sento stanco morto. Ugualmente però mio zio è diventato campione di Asturias di motocross (dei veterani), molto Bravo lui! peccato non ci sono stato.


Ritmo lento del domingo, pa variar, y eso que nun toy de resaca, pero peor casi... después de una nueva derrota fubolística toy echo polvo, moral y físicamente. A ello también contribuye que el viernes la armamos de nuevo bien gorda. Y parece que nun me doy cuenta que hay que tomase las cosas con más calma, ¡Contencióoonnn! que diría uno. No aprendo ni a golpes. Bueno, el caso ye que el sábado paselo entero en casa de sofá en sofá, y al final polo menos conseguí sentame a ver una película griega(¨Sálvame") nel ordenador, los avatares que sufre una treintañera en la ciudad, incapaz de conformarse con la vida que vive, afogada por hipotecas, trabajo y relaciones infructuosas, arrepintiéndose de su falta de decisión, buscando algo y/o alguien a lo que aferrarse...
Antes, el jueves, fui con Diego a la inauguración del Festival de Cine de xixongrad. Primero un mini concierto de Doctor Explosión, para después pasar auténtica vergüenza ajena con la (para mí) pedorra de antonia sanjuán, a la que los había incluso que-y reían las (supuestas) gracias. La primera película, "History Boys", bastante regular, con el tema gay un poco metido a calzador. Por semana volveré por allí esperando ver mejores películas.
También hoy me enteré de la agradable sorpresa de que mi tío ye actual Campeón de Asturias de Motocros, de veteranos eso sí, (hoy mismo nel Remedio) y yo sin sabelo...
El curro terminóse de nuevo el martes pasao, otra vez pal banco, como Zubeldia.

El Viejo Diablo

"Ese invierno, un viernes, en el Casino de Zenica, el Viejo Diablo se emborrachó, y completamente ebrio se dirigió a casa. Había dos metros de nieve, y ésta era tan azul bajo el claro de la luna que la tomó por la cama, por un edredón; vete tú a saber qué puede sucederle y qué cosas pueden pasar por la cabeza de un hombre de ochenta y cinco años, teniendo en cuenta que al menos setenta de ellos los ha pasado borracho como una cuba, y yo me atrevería a decir que el Viejo Diablo empinó el codo no sólo a lo largo de setenta años sino incluso de ochenta. Bueno, pues como te iba diciendo, cuando vio tanta nieve se acostó tranquilamente sobre ella, se la echó encima a guisa de manta, colocó las manos bajo la cabeza y se puso a roncar. Dios sabe cuánto tiempo estuvo ahí tumbado y cuánto tardaron los mineros, de regreso del segundo turno en pasar por allí, recogerlo y llevarlo al hospital. ¡Vivo! Sí, vivo aunque había yacido en la nieve de aquel invierno de 1943..."

Miljenko Jergovic "Mamá Leone"

Ο Δρόμος της Χιχονγραδ / Camín de Xixongrad

H γνωστή καθημερινή διαδρομή προς τη χιχονγραδ, με το "αλσα" εννοείται...
La ruta diaria con el emporio adelaida
Η καλύτερη συντροφιά, mp3 και λογοτεχνία
se hace más llevadera con mp3 y lectura

Πάλι βιβλιοθηκάριος--- Ancora in Biblioteca

Είχα γράψει το απόγευμα ένα ποστ, και όταν πήγα να το εκδώσω πάει και χάλασε το μαλακισμένο βλόγγερ... τέλος πάντων πάνω κάτω έλεγα πως με ξαναπήρανε για τη δουλειά στην ίδια βιβλιοθήκη στη χιχονγραδ, ξεκινάω πάλι τη δευτέρα και δεν ξέρω μέχρι πότε θα δουλέψω αυτή τη φoρά. Εγώ είμαι όπως οι τερματοφύλακες που είναι πάντα στον πάγκο και αντικαθιστούν μόνο τον βασικό όταν τραυματίζεται αυτός. Έτσι λοιπόν είναι η σειρά μου τώρα, και πρέπει να προστατεύω δυνατά την εστία...

Avevo un post pronto per pubblicare quando si è caduta la rete, o qualche cosa non è andata in blogger... va bene, più o meno dicevo che è già finita la mia disoccupazione, almeno per ora, perchè mi hanno richiamato da xixongrad a lavorare nella stessa biblioteca di pumarinovic. Lunedi comincio ancora fino quando si curerà la bibliotecaria la quale sostituisco. Sono molto contento, avevo già bisogno di lavorare, anche se stranno questo accade delle volte...

Tenía por la tarde ya listo un post y justo cuando-y dí a publicar zas, se jodió el invento, por no copiarlo antes... Más o menos venía a decir que de nuevo vuelvo a trabajar a partir del lunes en la misma biblioteca de Pumarinovic en xixongrad, hasta no se sabe cuándo, depende de lo que tarde en recuperase la titular de la plaza. La mi situación ye igual que la de los porteros suplentes que sólo tienen ocasión de jugar cuando se lesiona el titular, como antaño Viti con Zubeldia... pero en el caso de los porteros ye diferente, porque cuando el suplente cumple el titular ya no vuelve, aunque té curáu del too... Habrá que cumplir bajo palos de igual modo.

¿Pop Art?

Εβδομαδιαίο // Settimanale

Κατ'αρχήν αυτό το blog θα έπρεπε να ήταν καθημερινό αλλά με τον καιρό έχει γίνει ήδη εβδομαδιαίο και σιγά σιγά θα καταντήσει μνηίαιο... απ' τη μία φταίει η ρουτίνα στη ζωή αλλά και πιο πολύ η τεμπελιά μου, από την άλλα η μαλακισμένη ανεργία αυτή που σ΄όλα επιδράει...
Την τρίτη είχαμε γιορτή "όλων των αγίων" που τελευταία λέγεται και εδώ ¨Halloween¨ και έτσι το βράδυ βγήκαμε λίγο στα μπαρ, κάπια μεταμφιεσμένα κιόλας με μάσκες, πτώματα, στρίγκλες κι τέτοια. Έξω στους δρόμους ο κόσμος δεν ήταν καθόλου μεταμφιεσμένος, εκτός από μερικούς ερασμιακούς. Είχε πλάκα αυτό το βράδυ. Χθές έκανα μία επίσκεψη στην βιβλιοθήκη της Πουμαρινοβιτς και χαιρέτησα τους πρωην συνάδελφους. Σήμερα το πρωί πήγα να κάνω την αίτηση να εγγραφτώ σε ένα σεμινάριο για άνεργους με θέμα "Διαχείριση και διοικήση βιβλιοθηκών". Παρουσιαστήκαμε 40 άτομα και μόλις 13 θα διαλεκτούν, με προτεραιότητα οι γυναίκες και οι μικρότεροι από 25 και οι μεγαλύτεροι από 40 έτη, δύσκολα για μένα δηλαδή.
Να και κάτι καλό, έλαβα δυο μαιλς από φίλες μου ιταλίδες με τις οποίες είχαμε χαθεί λίγο. Πάντως εδώ δεν σχολιάζουν, ίσως ντρέπονται...
Και ξεκινάει ήδη το σαββατοκύριακο, καλή σας διασκέδαση!

Questo blog è propio diventato settimanale, e piano piano sarà mensile, tutto causato dalla mia pigrizia, e anche dalla assenza di novità interessante nella mia vita. La settimana ha trascorso assai veloce, con quella festa di ¨tutti i santi¨mercoledì, ormai divenuta Halloween in ogni mondo civilizzato. Martedì sera siamo usciti nei locali di Oviedograd, tanti se ne erano "mascherati" per l'occasione e si beveva "queimada" (una sorte di grappa bruciata). Poi fuori non c' era quasi nessuno mascherato, tranne qualche studente americano o erasmus. Ci siamo divertiti abbastanza. Giovedì sono andato a xixongrad a visitare i compagni in biblioteca e parlarne sul solito tema delle opposizioni...
Oggi mi sono dovuto svegliare molto presto per un processo selettivo da un corso per i disoccupati sul tema " Gestione e amministrazione di biblioteche". Eravamo in 40 e soltanto prenderano 13, con preferenza per le donne e quelli minori di 25 e i maggiori di 40 anni. Martedi conoscerò il risultato della selezione.
Anche ieri mi è piaciuto molto avere ricevuto due mail da amiche italiane che non si facevano sentire molto ultimamente. Potete anche lasciare commentarii qui!
Da oggi però comincia il weekend, buon divertimento!

Los buenos propósitos iniciales de este blog se van quedando meramente en eso. Ya se convirtió en semanal, cuando la idea era que fuera casi diario (misión imposible), y si sigue esto así dentro poco ni mensual va ser... La rutina del parao tien la culpa, pero más tovía si cabe la mi vagancia y la falta de ideas o de cosas interesantes que contar. El caso ye que pasó otra semanina más como quien no quier la cosa, con la fiesta de los muertos pol medio, antes "los difuntos o tolos santos" y ahora "Jalogüín". La noche del martes salimos a ver lo que se cocía, y poco era. Primero cenamos en una conocida sidrería de la mitá de gascona, y fartamos demasiao, tanto que después costaba ingerir líquidos alcólicos. En dellos chigres el ambiente esti de bruxes y cadáveres. taba bien presente, más por iniciativa hostelera que por voluntá popular, quitando la nota de color de estudiantes yankis y erasmus, que lógicamente aprovechan cualquier coyuntura p' armala... Como no taba pa mucha folixa retiré más o menos pronto pa casa, dejando por ahí a la sección más jevi de la monería.
El jueves visité la biblioteca de Pumarinovich y saludé a un par de antiguos compañeros y de paso comentamos típicas cuestiones sobre oposiciones que se avecinan. También hubo tiempo pa entrenar duramente con el Raposu, venciendo en un amistoso por 1-3 a otro equipo carbayón de 2ª(na liga ye otra historia). Hoy tocóme madrugar abondo pa presentarme a un selección de un curso del fucomi pa desempleaos, con la consabida parafernalia, cuestionario y criterios "positivamente discriminatorios" de selección : preferencia pa les muyeres y los menores de 25 y los mayores de 40, y paraos de larga duración . 40 persones pa 13 places, tengolo bien chungo, pero el martes saldré de dudes.
Y namás, hoy arranca el fin de semana con un concierto del que fuera "líder" de Platero y tú al que yo no iré pero otros monos sí. A pasalo bien.

Lento pero viene

LENTO PERO VIENE

Lento pero viene
lento pero viene
el futuro se acerca
despacio
pero viene

hoy está más allá
de las nubes que elige
y más allá del trueno
y de la tierra firme

demorándose viene
cual flor desconfiada
que vigilara al sol
sin preguntarle nada

lento pero viene
el futuro se acerca

viene con proyectos
y bolsas de semillas
con angeles maltrechos
y fieles golondrinas

despacio pero viene
sin hacer mucho ruido
cuidando sobre todo
nuestros sueños prohibidos

los recuerdos yacentes
y los recién nacidos

lento pero viene
el futuro se acerca
despacio
pero viene

ya casi está llegando
con su mejor noticia
con una estrella pobre
sin nombre todavía

lento pero viene
el futuro real
el mismo que inventamos
nosotros y el azar

cada vez más nosotros
y menos el azar

lento pero viene
el futuro se acerca
despacio
pero viene

lento pero viene
lento pero viene
lento pero viene

Mario Benedetti

ο καλύτερος μου εχθρός/ Mi mejor enemigo

Ο Χρόνος θα μπορούσε να ήταν ο "καλύτερος μου εχθρός", αυτές τις μέρες, παρόλο που δήθεν έχω όλη την μέρα ελεύθερη δεν βρίσκω μία στιγμή να κάτσω και να γράψω κάτι έδω. Πάνω κάτω ολοί οι φίλοι μου πρέπει να παθαίνουν το ίδιο διότι τα διάφορα blog είναι χωρίς ανανέωση... αλλά ναι, αυτοί είναι απασχολημένοι με τις δουλειές τους, μόνο εγώ δεν έχω δικαιολογία. Τέλος πάντων "ο καλύτερος μου εχθρός" είναι ο τίτλος μίας ταινίας απ΄την Χίλη που είδα σήμερα και μιλάει για την ανοησία του πολέμου, ειδικά για την κατάσταση στην οποία βρεθήκανε πέντε Χιλιανοί στρατιότες το 1978 προστατεύοντας τα σύνορα με την Αργεντινή στην "έρημο" της Παμπας, τότε που ο πόλεμος ήταν έτοιμος να ξεκινήσει με το παραμικρό. Mου θυμήσει πολύ το "Mediterraneo¨" και κάπως το αναφερομένο εδώ ¨No Man's land. Επίσης μάλλον αύριο θα δω το ¨Paris,Texas" του Wim Wenders που μόλις "κατέβασα" από το e-mule.
Από την άλλη ο καιρός(να κι άλλος εχθρός) συνεχίσει να είναι πολύ περιέργος, με κάτι ζέστη τελείως τρελή, και όμως η ζωή μου είναι ακόμα αρκετά νορμαλ, χωρίς καμία ταραγή, όλο ρουτίνα...

Mi mejor enemigo, o el peor según se mire, podría ser estos días el tiempo, porque a pesar de que ¨tengo tol día libre¨no encuentro ni un momento pa escribir ni la mínima chorrada. Pero debe ser algo generalizao de esta temporada porque tan tolos blogs de monos paralizaos. Será el tiempo esti tan raro, con un calorón que la madre que lo parió, esi si que ye un enemigo pero bien malo estos días, y así andamos toos cola garganta tocada...
Pero no, el título de la entrada va por una peli chilena(y argentino-española) así titulada que vimos hoy na caja, en un nuevo ciclo que arranca. Me gustó bastante, a pesar de que por momentos costaba un poco seguir la conversación de los protagonistas en su dialecto chileno. En algunas cosas me recordó bastante a ¨Mediterráneo¨y en otras también a ¨No Man´s Land¨.
Polo demás pasó veloz el fin de semana, con el tambor y gaita de los premios pero con mucha actividá diurna y nocturna para nosotros. También rápidamente transcurrió esta semana, sin apenas novedades reseñables, para dar paso de nuevo al fin de semana, y sigue la rueda...

Ανεργία και οχι αδράνεια-- Parao pero activo

Από χθές είμαι και πάλι στην ανεργία, μία κατάσταση που γνωρίζω καλά. Κι όμως δεν είμαι καθόλου αργόσχολος, εχώ πολλά πράγματα να κάνω τις προσεχές μέρες. Αυτή την εβδομάδα η πόλη μας γεμίζει από πολιτιστικά γεγονότα. Τα περισσότερα έχουν σχέση με τα βραβεία Πρινγκίπων της Αστούριας που παραδίδονται την παρασκεύη. Η τελέτη είναι για μένα μια χοντρή μαλακία, με πολλούς μαλάκες της πολιτικής και της κουλτούρας που συγκεντώνονται στο θέατρο να μιμούνται τα Νόμπελ, και πολύ το παίζουν. Πέρα από όλα αυτά όμως γίνονται γύρο τους ενδιαφερούσες εκδηλώσεις καθόλη την εβδομάδα. Για παράδειγμα αύριο ο συγγραφέας Paul Auster θα μιλήσει το πρωί στο Πανεπιστήμιο, και από τη δευτέρα προβάλλονται κάθε μέρα ταινίες του Αλμοντόβαρ δωρεάν τα μεσάνυχτα. Απόψε παίζει "Ψηλά Τακούνια" και μάλλον θα παω.
Κατά τα αλλά χθές κατάλαβα και πάλι τί σημαντικό ρόλο παίζουν η ψυχολογία, το άγχος και γενικώς οι αρνητικές σκέψεις, και πώς επιδράνε στην υγεία. Αγχωνόμουν με το έλκος νομίζοντας πως δεν είχε θεραπευτεί απολύτως και αισθανόμουν λίγο χάλια, μεχρι τότε που πήγα στο γιατρό που μου έκανε καινούρια γαστροσκόπηση και βεβαιώθηκε οτι όλα είναι εντάξει. Μια χαρά νοιώθω τώρα, και εχούν αξαφανειστεί οι ενωχλήσεις, το σαββατοκύριακο θα το γιορτάζω, με μέτρο βέβαια...

De vuelta al paro encuentrome sin embargo con un montón de cosas por hacer, y esta semana y las siguientes vienen cargaditas de acontecimientos culturales y de otras índoles. El viernes tendrá de nuevo lugar la pomposa ceremonia de los premios principiegos, "totalmente repulsivos" -que diría uno-, con el vulgo alabando a las "celebridades" políticas y culturales. Al margen d'ello lo que a mí me interesa son las actividades paralelas que siempre se organizan, y esta vez entre otras la charla que dará Paul Auster na biblio del Milán, a la que seguramente iré, y la proyección de pelis de Almodovar gratis a medianoche nel filarmónica (felizmente recuperáu pal cine), que aunque no soy un fan precisamente puede que vaya a ver alguna, ya que son gratis, je,je... Y el sábado toca Kiko Veneno, pero pa esti sí que hay que pagar. Por otro lao de nuevo pude comprobar en mis propias carnes o entrañas lo que influyen la comedura de tarro, el stress y en general el factor psicológico na salú. Andaba yo algo tocao estos últimos días col presentimiento de que la úlcera non curara del too hasta que fui ayer a otro médico que sobre la marcha me fizo una ecografía y otra gastroscopia(esta vez sin anestesia). Los resultados fueron inmejorables, la úlcera cicatrizó, toy casi como una rosa, y ya desde entós me siento mejor y las molestias desaparecieron. Sin echar las campanas al vuelo habrá que celebralo el fin de semana, con contenciónnnn... por supuesto.

Η ησυχία μετά την καταιγίδα// Calma de lunes

Μετά την "σαββατοκυριακή καταιγίδα" έρχεται η ησυχία τη δευτέρα, και πάντα είναι έτσι, και πρέπει κιόλας... Ειδικά αυτό το σαββατοκύριακο η "καιταιγίδα" ήταν δυνατή, λόγω της αργίας, αλλά και την αναφερομένη επίσκεψη από τους φίλους μας. Την παρασκευή χαμός έγινε, με τον "Τσελα" ως αρχηγός, η μεγάλη παρέα ξεκινήσαμε το βράδυ με μπύρες σε μία καινούρια γερμανική μπυρερία. Μετά πήγαμε για φαγητό σε μία γνωστή πιτσερία όπου καλά φάγαμε και πολύ γελάσαμε, με τα ανέκδοτα των "επισκεπτών", τον Χορχέτο και τον Κίκε(με την κοπέλα) αλλά και βέβαια του δικού μας παλιάτσου. Στη συνέχια η κλασική πορεία στα μπαρ του παλαιού κέντρου του Οβιεδογραδ, που ακριβώς αυτή την εποχή είναι με έργα και δεν φαίνεται όλη η "ομορφιά" των στενών του. Σε αυτό το σημείο οι περισσότεροι είχαν αλλάξει την μπύρα από αλλά ποτά πιο "της νύχτας". Από εκεί και πέρα οι αναμνήσεις δεν είναι πια τόσο καθαρές, και όπως λέει μία περίφημη και μαλακισμένη διαφήμηση της τηλεωράσης εδώ "η νύχτα με μπερδεύει"... Το σάββατο βράδυ ενώ όλοι συνέχιζαν με την φιέστα στα μπαρ εγώ έκατσα σπίτι διότι την κυριακή θα έπρεπε να συπνήσω νωρίς να παίξω αγώνα ποδοσφαίρου στις 11, Βασανιστήριο! Πριν γυρίζω σπίτι είχαμε κάτσει και λίγο σε μία σιδρερία εξω να απολάυσουμε το σπάνιο ήλιο.
Μετά την πρωινή μας ήττα στην μπάλα πήγα και το απόγευμα στο Στάδιο περιμένοντας να δω και άλλη ήττα του Οβιεδογραδ (ακόμα Βασανιστήριο), μα μια ελάχιστη νίκη με βοήθησε να περάσω καλύτερα την "αργή"κυριακή. (όπως τώρα οι παλαίοι Blonde με βοηθάνε επίσης να γράψω αυτά).
Και τελικά σήμερα ήτανε η τελευταία μου μέρα (προς το παρόν) στην θέση της βιβλιοθήκης της Πουμαρινοβιτς. Πάλι στην ανεργία, για λίγο όμως,ελπίζω.

Después de la tormenta llega la calma, y esti lunes la calma ye mayor, en proporción a la larga tormenta del puente, que tuvo bastante cargadito de aconteciemientos. El jueves comenzó la folixa aprovechando la llegada de Jorgetto y Kike, aunque la cosa fue razonablemente comedida, sobre todo con vistas a lo que se avecinaba pa los días posteriores. El viernes ya se juntó una muchachada de órdago, y tras un arranque cervecero nun chigre de reciente apertura la comitiva se trasladó a una conocida y muy frecuentada (sobre too cuando hay visitas) pizzería de la parte baja del tópico mal llamado "bulevar" de la sidra, donde fartamos riendo abondo (¿o fue al revés?). Después se continuó la consabida ruta nocturna por locales igualmente tópicos, cambiando varios de bebida pasándose a mezclas más "agresivas" para poco a poco ir fundiéndose na marea nocturna de bailes, fumo, alcohol y caras (o máscaras). Culminamos la noche, como no podía ser de otro modo, engullendo algo sólido, sin dulce esta vez.
El sábado contaronme que la movida fue similar, aunque algo más "estática". Yo retiré pronto pa casina ya que el domingo había que madrugar pa facer un poco el masoca y sudar pa sufrir otra derrota, vendrán jornadas meyores... Pola tarde polo menos el oviedingrad rompió la mala racha con un raquítico triunfo, que ayudóme a sobrellevar el resto del lento y casi siempre tristón domingo. Hoy ya de lunes terminé finalmente mi desempeño na biblioteca de Pumarinovich, polo menos hasta nuevo aviso. Vuelve el paro, que espero que sea tan breve como el buen disco de Blondie que me ayudó a escribir estes cuatro linies.

Βοσνιακή εβδομάδα --- Settimana Bosniaca

Σήμερα είναι αργία, έχει "εθνική γιορτή" αν και δεν ξέρω τι σημασία αποτελεί αυτό. Απλά δεν δουλεύω, και κάνει καλό καιρό, με λίγο κρύο όμως. Αυτή την εβδομάδα τα περνάω πολύ στο σπίτι βλέποντας ταινίες, ακούγοντας μουσική και διαβάζοντας και κάποιο βιβλίο. Συντοματικά η επίτηδες σχεδόν όλα είχαν σχέση με τη βοσνία, και με το πόλεμο. Πρώτα είδα την ταίνία "No man´s land" του Τανοβιτς, που μ΄άρεσε πάρα πολύ, παρόλο το λίγο σκληρό μαύρο χιούμορ. Μετά βρήκα τελικά το "Η ζωή είναι ένα θαύμα" του Κουστουρίτσα, που επίσης μ'άρεσε, αλλά ίσως περίμενα και περισσότερο. Εδώ έχουμε μία υποκειμενική άποψη από το πόλεμο, και όωντς δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς με τον Κουστουρίτσα. Από το καλύτερο της ταινίας αυτής είναι και πάλι η μουσική. Επίσης τη Δευτέρα ξεκίνησα να διαβάζω ένα βιβλίο με διηγήματα βασισμένα στο πόλεμο αυτό, το "Ο κηπουρός του Σαραγιέβο"(έτσι μεταφράζεται στα Ισπανικά) του Μ.Jergovic. Κάποτε θα επισκευτώ αυτή την πόλη που τότε (λένε) ήταν παράδειγμα καλής συμβίωσης των διάφορων κοινωτήτων.
Κατά τα άλλα το καλό νεο είναι οτι μας έρχονται αυτό το τρίμερο δυο καλοί φίλοι μας, (Ο Χορχετο κι ο Κικε) που μένουν πέρα απ' τα βουνά, στις πεδιάδες της Καστίλης, ο ένας κατά την θέληση του και ο άλλος κάπως αναγκασμένος απ' τη δουλειά. Με την παρέα τους σίγουρα θα διασκεδάσουμε πολύ, και δεν θα ξεκουραστούμε καθόλου...

È stata questa una settimana abastanza tranquila per me, e dico proprio "è stata" perchè oggi è festa e quindi comincia quasi il weekend. I giorni precedenti rimanevo a casa appena tornato dal lavoro a veder dei film o leggere qualche libro. Per caso, o forse per la mia ostinazione tutto aveva raporto con Bosnia e con la guerra. Prima ho visto il film di D.Tanovic, "No man´s land", una sorte di comedia nera con forte crittica politicha per tutti (Nato, UE, TV e bosni complessi) che mi ha piaciuto molto. Poi ho finalmente trovato "La vita è un miracolo" di Kusturica, sulla quale anche se me è ancora piaciuta aspettavo forse di più. Sua musica è proprio miracolosa, un altra volta. Chiudendo questo circolo "bosniaco" da lunedi stò leggendo "Le Marlboro di Sarajevo" (Il giardiniere di Sarajevo in spagonolo) di M.Jergovic , racconti di personaggi reali della città, di situazioni quotidiane di persona che tentano di fare una vita normale in un ambiente non più reale. Quella città che mi piacerebbe visitare una volta anche a me... Oggi invece sono altri a visitarci, due amici (Gorghe e Kikón) dalle pianure di Castilla (uno esiliato volontario , l'altro non tanto)vengono cerchando un pò di pace e riposarsi, vabbe... la festa ci la porterano propio loro questi tre giorni.

Esta semana casi la dediqué incoscientemente a la temática bosniaca y más en concreto a la guerra aquella del 92, o por ahí. Primero vi la película "No man's land" de D.Tanovic,que hacía tiempo que buscaba, y me gustó mucho. En un principio todo hace pensar que se trata de una comedia, pero según avanza la película todo se torna más negro, y se convierte en una historia realista y crítica, repartiendo para todos, para los serbios, pero también para los bosniacos, para los cascos azules (para sus mandos), para la prensa sensacionalista... también sobre esa guerra trata "La vida es un milagro"de Kusturica, que también me gustó, aunque para ser sincero tengo que decir que esperaba algo más de ella. De nuevo la marca de la casa, las situaciones un pelín absurdas y ensoñadoras, las bandas de festejos y funerales, todo menos sorprendente que en las anteriores, pero igual de disfrutable. Aunque el pero viene en mi opinión con eses situaciones un poco "romanticonas" de amor entre el protagonista serbio-bosnio y la musulmana-bosnia, que quedan un poco empalagosas pa mi gusto.
El círculo se completa estos días con la lectura del libro "El jardinero de Sarajevo" de Jergovic, un conjunto de cortas historias de vida cotidiana pre-, post y en medio de la guerra, con las que se crea un personal retrato de una ciudad, Sarajevo, que a pesar de la tragedia y las penalidades resulta atractiva y llena de vida, y que algún día me gustaría visitar.
Por otro lao hoy mismo arranca un largo fin de semana, con la agradable visita de dos monos exiliaos, Quicón y Jorgeto (uno voluntariamente el otro no tanto), que aunque comentan por ahí que vienen a descansar todos sabemos las que van armar por aquí, sobre todo pola noche. Esperemos que nos contagien un poco de su entusiasmo vitalista...

ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ - Tiempos modernos

Για άλλη μία εβδομάδα θα συνεχίσω με την προσωρινή δουλειά στην βιβλιοθήκη της Πουμαρινόβιτς. Η γυναίκα αυτή από ότι φαίνεται δεν θέλει να επιστρέφει ση θέση της, και καλύτερα για μένα... Τελείωνει το σαββατοκύριακο όπως ξεκίνησε, με βροχές. Τώρα βρίσκομαι ήρεμος μπροστά στον υπολγιστή ακούγοντας το υπέροχο "modern times" του "παπού" Ντυλαν. Παλοιοί και κλασικοί ήχοι για τους καινούριους καιρούς, από rithm´n´blues, rock´n´roll, be bop, country παίζει εδώ ο άνθρωπος ,ήδη πολύ γερασμένος αλλά με πολύ μουσική μέσα του για να μας προσφέρει ακόμα.
Την παρασκευή είχα γυρίσει αρκετά κουρασμένος από το χιχονγραδ και δεν είχα κέφι να κάτσω ούτε για λίγο με τα παιδιά.Ηρθα κατευθίαν σπίτι και είδα μία ταινία στον υπολογιστή και μετά πήγα για ύπνο.Το σάββατο παίξαμε μπάλα το απόγευμα (και πάλι χάσαμε) και το βράδυ βγήκα με όλη την παρέα στα συνήθες μπαρ. Το πρωί καθώς επέστρεφα στο σπίτι συνάντησα τους φαντικούς του Αλόνσο, που περίμεναν έξω από το Auditorio με σημαίες και καπέλα της γαλλικής μάρκας. Μου φάνηκε ηλίθιο πράγμα, αλλά μετά σκέφτηκα οτι σε τέτοιες περιπτώσεις εχώ βρεθεί κι εγώ πολλές φορές, περιμένοντας ώρες... να δώ ποδόσφαιρο όμως.
Ετσι είναι οι μοντέρνοι καιροί στο Οβιεδογραδ...

Termina un fin de semana bastante movidito para mí tranquilamente sentado frente al ordenador y escuchando de nuevo el último disco del abuelo Dylan , "Modern Times", un gran disco que suena a gloria, de rock´n´roll clásico con todas las variantes, lleno de canciones vibrantes unas , otras más calmadas, próximas al blues y al jazz incluso. El paisano ta totalmente envejecido, tien más arrugas que una vieya, pero sigue haciendo muy buena música, con mucho estilo. El viernes llegué bastante cansao de xixongrad y tiré pa casa directamente, no tuve ganas de acompañar a los muchachos en su "ruta de los pinchos" de nosequé concurso "barista". El sábado pola tarde tuvimos partido de futbol sala, con una derrota pola mínima, y ya pola noche el clásico peregrinaje por determinados bares de oviedograd, con alguna incursión relativamente novedosa. La cerveza ayudó a que la noche se alargara hasta les 6 de la mañana. Volviendo ya pa casa me crucé con algunos madrugadores "alonsianos" que esperaban frente al auditorio para ver a su ídolo dar vueltas, y ganar.
Mañana comienza otra semana más na que continuaré temporalmente con mi trabayu en la biblioteca de Pumarinovic, ya que la muyer a la que susituyo tovía sigue de baja, y por mí que siga...

Super 8 ιστορίες

Χθές το βράδυ τελικά είδα το φιλμ του Κουστουρίτσα που ονομάζεται έτσι, και μ' 'αρεσε αρκετά αν και μάλλον είναι απλά ένα κλασικό γύρισμα από το τουρ της μπάντας, με συνεντεύξεις στους μουσικούς. Αλλά έχει κάτι, και βλέποντάς το μ'επιασε ξανά η ίδια η χαρά που νοιώσαμε τότε, το 2000(?) όταν πρωτοάκουσα το unza unza και είδαμε και την συναυλία της Νο Smoking Orchestra στο χιχονγραδ εκεί πλαι στην θάλασσα. Τότε είμασταν τρελαμένοι και με της ταινίες, με το "Underground" και το "White Cat, Black Cat". Πρέπρει να τις ξαναδώ αν και μάλλον τώρα δεν θα μου πούνε το ίδιο... επίσης θα ψάξω και το "Η ζωή είναι ένα θαύμα" και βέβαια έχω πολύ περιέργια να δώ το φιλμ για τον Μαραδονα.
Αύριο θα περάσω όλη την μέρα στο χιχονγραδ, έχω διάφορες δουλείτσες. Πριν παω για δουλεία στη βιβλιοθήλη θα κάτσω και στο κέντρο να ρίχνω και καμία ματιά σε ένα μικρό δισκάδικο που ξέρω, και ίσως τότε θα πλησιάσω και την παραλία να δώ πώς βρίσκεται ο Ωκεανός στην αρχή του φθινοπώρου. Θα φαω κάπου εκεί, κάτι ελαφρό, εννοείται.

Ieri sera ho finalmente visto il film girato nel tour della No Smoking Orchestra, che anche se sembra essere il classico film con interviste su qualsiasi banda, questo invece ha qualche cosà di più. Mi ha portato proprio quella gioia (almeno una simile) che avevamo sentito ascoltando il "unza unza" prima, e poi il concerto a xixongrad nella estate di 2000(o 2001?) . Allora ero quasi impazzito con quei film di Kusturica, adesso non so più sicuro che mi piaciano così come prima. Comunque tenterò di rivederli. Ho anche voglia di vedere "La vita è un miracolo" e poi, senza altro il film su Maradona, il quale non so se è gia finito. Domani però niente film, devo restare a xixongrad tutto il giorno per qualche affari la mattina, poi si mangia qualcosa assai "leggera" nel centro e finalmente il pomeriggio in biblioteca.

Ayer pude por fin ver la película que da título a esti post.Tuve que vela con sutitulos en italiano porque en castellano nun había manera de conseguila. En principio parez que se trata simplemente del típico documental sobre un grupo de gira, y en efecto eso ye en esencia, pero a mí prestóme bastante, me produjo un poco la misma alegría que la 1ª vez que escuché a la No Smoking Orchestra en disco, y luego en xixongrad nel verano del 2000 (¿ o yera el 2001?). Y luego me acordé de lo mucho que me prestaran entonces las pelis de Kusturica, "Underground"(con sesión del Globo Rojo inclusive) y "Gato Blanco, gato Negro", quizás polo novedoso, o pol desparrame felliniano, o polo que fuera. El caso ye que si las veo ahora seguro que nun ye lo mismo, aunque puede que incluso me presten tovía más, probaré en breve. Pero de momento mañana nun va haber historia ninguna, ni en super 8 ni en dvix, porque pasaré el día entero en xixongrad, desde pola mañana arreglando papeleo raposín na federación, y después dando una vueltilla por ahí, si me da tiempo entre que como algo y tiro pa la biblio.
Buenas noches muchachada.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕ ΒΡΟΧΗ

Ξεκίνησε ο καινούριος μήνας, κι όμως δεν το έκανε με τον καλύτερο τρόπο για μένα. Το σάββατο τελικά "επέστρεψα" στο αλκόλ, και ήπια περισσότερες μπύρες απ' όσες έπρεπε με αποτέλεσμα να αρχίσω το μήνα με το στραβό πόδι, και να νιώθω και λίγο χάλια από το μεσημέρι της κυριακής. Στη συνέχια το απόγευμα η Οβιεδογραδ μας χάλασε ακόμα κι άλλο με έναν άθλιο αγώνα και την πρώτη ήττα μέσα. Βρόχη είχαμε λοιπόν από μέσα μας το σαββατο βράδυ και απ'εξω σήμερα όλη την μέρα. Στη βιβλιοθήκη πάντως τα πράγματα είναι ακόμα μια χαρά κανονισμένα και τα βιβλία δεν βρέχονται κι αυτά... Πριν τελείωσει ο Σεπτέμβριος είχα τελείωσει και εγώ το βιβλίο της Ντρακουλιτς, και επίσης είχα κολλήσει με το δίσκο των Duman.

El nuevo mes arrancó con lluvia "interna" el sábado noche y continúa hoy con agua externa desde el mediodía. El riego cervecero de la noche de oviedograd ta pasándome factura , con herides tovía sin curar del too. El domingo polo tanto pesó demasiao, en exceso cola derrota fubolera(por partida doble). Poco antes de acabar el mes pude acabar yo una de las lecturas con las que taba, la de la novela "Como si yo no estuviera" (enlazo aquí con una reseña del libro con la que no toy muy de acuerdo, pero ye la única que encontré) de S.Drakulic, duro pero interesante relato de los sufrimientos en la guerra de una joven maestra bosnia. También bajé más de un disquín y compré más de dos, entre ellos uno de Bregovic, del que tenía ganas hay ya tiempo. Y sigo degustando el discazo del grupo de rock turco Duman, que a ratos suenan cañeros y punkis, a ratos más melódicos, a ratos más acústicos y tradicionales... gran descubrimiento gracias a la película aquella de "Cruzando el puente".
Que siga el ritmo semanal... lento o no.