Στη Δόλια Αλμπιον/ Na Pérfida Albión

Μέρος Β' / Parte 2 -- Lincoln-Skegness-Boston-Cambridge

Στη Δόλια Αλμπιον/ Na Pérfida Albión

Μέρος Α' Nottingham-Stratford Upon Avon-Oxford

φωτογραφική περίληψη / resumen fotográfico

Ενα μικρό δείγμα από αυτά που έγιναν αυτές τις εβδομάδες χωρίς ιντερνετ >
Una pequeña muestra de lo que pasó en estas últimas semanas sin internet

Ο ποιητής Νταβίντ Σουάρεθ τιμώντας τον E.A.Poe / El poeta David Suárez honrando la figura de E.A Poe



Εδώ σ' ενα ρεσιτάλ μαζί με δύο φοβερούς μουσικούς σε Jazz ρυθμούς / Aquí en un recital a ritmo de jazz, acompañado de dos grandes músicos.


















Δυο φωτογραφίες από το τετραήμερο που περάσαμε στη Ναβάρρα με τον "Μπρούχο"
Dos fotos de la reciente estancia en Tudela de Navarra visitando al Brujo














"Perde" y el "Cuque" con pose desafiante ambos






Tres monos con las Bardenas de fondo

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ / Retorno

Σε λίγο θα επιστρέψω εδώ με καιμούριο υλικό, κυρίως με φωτογραφίες από τις διακοπούλες μου στην Αγγλία την περασμένη εβδομάδα. Είναι περίπου ένα μήνα που μου λείπει το ιντερνετ στο σπίτι και επιτέλους αύριο φαίνεται πως θα λυθεί το πρόβλημα...

Mañana por fin parece ser que se solucionará el "problemilla" que me dejó sin internet en casa desde hace ya más de un mes. En cuanto esté solucionado el tema volveré a "subir" aquí a esta plataforma diferentes chorradas como acostumbraba, entre ellas fotos del reciente viaje al corazón de la pérfida Albión.

Η φωνή της Νικο/La voz de Nico

Θυμάμαι πως κάποτε με μία φίλη μου διαφωνούσαμε για την 'καλή' φωνή της Νικο, ειδικά στο δίσκο με τους Velvet Underground (ο φημισμένος της μπανάνας). Η φίλη μου έλεγε πως δεν τραγουδούσε καθόλου καλά, και απλά ήταν μία ωραία γκόμενα, και γι' αυτό την είχαν στο συνκρότημα ο Cale και o Reed (πιθανώς ήταν έτσι). Εγώ πάντως επίμενα πως έμενα τουλάχιστον μου φαινόταν πως είχε καλή φωνή. Αλλά δεν μπορούσα να είχα δίκιο αφού αυτή ήξερε περισσότερα από μένα από μουσική (και κυρίως από φωνές).
Σήμερα μετά από πολλά χρόνια ακόμα κι οταν ακουώ τα τραγουδια αυτά μ'αερέσουν πάρα πολύ, το ίδιο η Νικο, εστω κι αν παραδέχομαι πως μάλλον δεν έχει ωραία φωνή...

Me acuerdo de discutir con una amiga hace bastantes años acerca de si Nico tenía buena voz o no. Mi amiga me decía que no cantaba nada bien, pero que estaba con la Velvet simplemente porque estaba buena y se la querían beneficiar Cale y Reed (probablemente cierto). Yo , sin embargo, insistía en que para mí tenía una buena voz, o por lo menos original. Pero tenía que acabar cediendo porque de cuestiones musicales mi amiga sabía mucho más que yo (y sobre todo de voces). Hoy en día, mucho tiempo después, cuando escucho canciones como ésta, me doy cuenta de que me sigue gustando mucho Nico, aunque reconozca que quizás no tenga buena voz...

Περνάει σχετικά γρίγορα η εβδομάδα αυτή χωρίς σημαντικές ταραχές εδώ στο Οβιέδογραδ. Ενώ ξαναήρθε , εστω και για λίγο, επιτέλους η βροχή, εγώ (και πάλι) τραυματίστηκα παίζοντας μπάλα ...




η οδός Μαρκές ντε Σάντα Κρούθ την ηλιόλουστη δευτέρα.



la calle Marqués de Sta.Cruz en un frío lunes soleado.







Το σκάφος των Star Wars έτοιμο να απογειώνεται...




La nave de la guerra de las galaxias casi dispuesta a despegar...






Η μοναξιά του κεντρικού επιθετικού





La soledad del delantero centro










Υποφέροντας





Sufridores

En picado

Τις τελευταίες τρεις μέρες διασκεδάζω πολύ διαβάζοντας, κυρίως στο τρένο προς την δουλειά, μ' ένα (ακόμα)βιβλίο του Νικ Χόρνμπυ. Είναι ο τελευταίος που εκδώθηκε στα ισπανικά(μόλις έχω μάθει πως έβγακε κι άλλο καινουριο φέτος "Slam"). Τον συγγραφέα αυτό πρωτογνώρισα με το φημισμένο μυθιστόρημα"Fever Pitch" , το οποίο κάποιοι στο δίκτυο θεωρούν δοκίμιο...
Μετά σιγά σιγά διάβαζα όσα ακολουθούσαν να εκδίδονται εδώ, και κάθε φορά ένοιωθα σχεδόν την ίδια ταύτιση με τον ήρωα, η μάλλον με τον συγγραφέα. Στον συνκεκριμένο 'Η κάθοδος των τεσσάρων' μεχρι στιγμής γελάω αλλά και ταυτόχρονα μεταδίνομαι από την ίδια πιέση και κάπως τη στενοχώρια που παθαίνουν οι ίδιοι οι 4, 'μπαίνεις εύκολα στο δέρμα τους' , που θα λέγαμε στα ισπανικά. Θα δούμε πως εξελίσσεται η ιστορία...
Η καλύτερη μουσική συνοδεία έρχεται με τους Frank and Walters, Nick Lowe, Ry Cooder και Νew Pornographers (πρόσφατες δισκογραφικές μου αποκτήσεις). Ηδη το βίβλιο περιλαμβάνει πάλι πλούσιες και καλές μουσικές αναφορές.

Llevo prácticamente toda esta semana disfrutando de lo lindo (como las pasadas , pero de otra manera, menos "agria") con el último libro de Nick Hornby publicado en este país de países, "En picado". Acabo sin embargo de descubrir que tiene otro recientemente editado en el mundo anglófono intitulado "Slam". De nuevo me atrapa totalmente la historia, lo que llevo de ella, hasta el punto de identificarme paulatinamente con los personajes y/o el escritor. Caracteres muy mundanos otra vez, pero a la vez con bastante profundidad psicológica. Pero nuevamente Nick Hornby(aunque en las reseñas digan que por primera vez¿?) trata un tema trágico desde una perspectiva cómica, o al menos desmitificadora, con esa sencillez magistral y ese estilo que no sé cómo ni porqué me contagia optimisto por los cuatro costados... Como perfecta banda sonora en la lectura,preferentemente nel tren, me acompañan mis últimas adquisiciones discográficas : los geniales irlandeses Frank and Walters, los ya de la casa New Pornographers, el vetusto Nick Lowe, y los noveles Maximo Park.
¡que siga la fiesta!

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕ! BENVENUTO!

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

¡POR FIN YA ESTÁ AQUÍ YA LLEGÓ!

MITICO DOMENICO!

Nel pinto di blù
Penso che sogno così
non ritorni mai più,
mi dipingevo le mani
e la faccia di blu,
poi d'improvviso venivo
dal vento rapito,
e incominciavo a volare
nel cielo infinito.

Volare ho ho
cantare ho ho hoho,
nel blu dipinto di blu,
felice di stare lassù,
e volavo volavo
felice più in alto del sole
ed ancora più sù,
mentre il mondo
pian piano spariva laggiù,
una musica dolce suonava
soltanto per me.

Volare ho ho
cantare ho ho hoho
nel blu dipinto di blu
felice di stare lassù.

Ma tutti i sogni
nell'alba svaniscon perchè,
quando tramonta la luna
li porta con se,
ma io continuo a sognare
negl'occhi tuoi belli,
che sono blu come il un cielo
trapunto di stelle.

Volare ho ho
cantare ho ho hoho,
nel blu degl'occhi tuoi blu,
felice di stare qua giù,
e continuo a volare felice
più in alto del sole
ed ancora più su,
mentre il mondo
pian piano scompare
negl'occhi tuoi blu,
la tua voce è una musica
dolce che suona per me.

Volare ho ho
cantare ho ho hoho
nel blu degl'occhi tuoi blu,
felice di stare qua giù,
nel blu degl'occhi tuoi blu,
felice di stare qua giù
con te..

Ρέγιες

Αφού έλαβα και έκανα μερικά δώρα (πολλά και καλά) στην δικιά μας γιορτή Ρέγιες, την επόμενη μέρα μίας που ήταν αργία πήγαμε μαζί με 2 φίλους σε κάποια χωριά της ανατολικής παραλιακής Αστούριας. Επισκεφτήκαμε μερικά μέρη ήδη γνωστά αλλά και πάντα ωραία. Φάγαμε μία δυνατή 'φαμπάδα' και μοσχάρι, και το απόγευμα επιστρέψαμε πάλι στον Οβιέδο. Από την τρίτη ξανά στην κανονική καθημερινή ζωή...

Después de recibir un montón de regalos, y dar alguno que otro, el día después de Reyes, aprovechando que era fiesta, fui con D. y C. a pasar el día a la zona de Villaviciosa. Visitamos primero Colunga, el Muja (sólo por fuera) y después la playa de la Griega y sus huellas de dinosaurio, Lastres, donde dimos buena cuenta de una copiosa fabada (de fabes pequeñiñes, pero contundente), chuleta, postre y café. Para bajar la comida nos acercamos a Tazones y para terminar paseamos un poco por el Puntal. Estuvo entretenida la jornada.
A partir del día siguiente ya tocó volver a la rutina de cada día...

Kαλές γιορτές / Buenas fiestas (personas pocas)

Με την Πρωτοχρονιά σιγά σιγά τελειώνουν και οι γιορτές, η τουλάχιστον οι διακοπές μου... Τις τελευταίες δύο εβδομάδες μας ήρθαν μερικοί φίλοι, άλλοι από την Ισπανία άλλοι και από το εξωτερικό, και όλοι με την παρουσία τους μας 'υποχρέωσαν' να βγούμε και περισσότερο, να πιούμε περισσότερο αλλά και ταυτόχρονα να τα περάοσουμε καλύτερα (να πούμε και την αλήθεια). Απόψε θα αποχαιρετήσουμε και το ήδη παλιό 2007 με κάποιους από τους επισκέπτες αυτούς αλλά και με τους συνηθισμένους ντόπιους, και βέβαια, πρώτα με την οικογένεια. Καλή σας Πρωτοχρονιά! Τα λέμε του χρόνου!



Con la Nochevieja aparte de acabase el año ya empiezan a acabase las fiestas éstas (o polo menos mis vacaciones) en las que nos visitaron diversos amigos de más allá del Huerna, o de tovía más alantrón. Con su presencia nos "obligaron" a salir más , beber más y fartar tovía más de lo normal. Pero ye lo que toca los últimos años... y también ye de justicia reconocer que lo pasamos meyor gracias a ellos. Hoy habrá que despedir el ya prácticamente finiquitado 2007 con algunos de estos visitantes y con la consabida muchachada habitual. ¡Haiga Salú y Feliz 2008!
¡Nos vemos l'añu que vien!

Από κρύο σε κρύο (ΙΙΙ) / De frío a frío (III)

Και τελικά Τα Ιωάννινα... έφτασα με αεροπλάνο στο μικρούτσικο αεροδρόμιο "King Pyrros" και εκεί με περίμενε Ο Αγχελόρουμ, γιαννιώτης ήδη 90 τις εκατό, με το ένα μπράτσο του σπασμένο... Η πόλυ έχει αλλάξει μόνο λίγο από την τελευτάια μου επίσκεψη, το Κάστρο τώρα φαίνεται πιο πολύ. Τα χριστουγεννιάτικα φώτα ήταν και λίγο υπερβολικά... Την κεντρική Πλατεία την έχουν καταστρέψει για να γίνει ένα πάρκινγκ (κάτι μου θυμίζει αυτό). Ο κόσμος (ειδικά οι γυναίκες) πολύ κυριλέ, ίσως περισσότερο από παλιά. Ο Αγχελόρουμ πάντως ο ίδιος, ξέρει όλο τον κόσμο και πιστεύω έχει βρεί τον τόπο του. Πολύ γέλιο αυτές τις τρεις μέρες που πέρασα στα Γιάννενα. Χάρηκα επείσης που συνάντησα δυο παλλιούς μου φίλους, που στο μεταξύ έχουν και αυτοί μία κόρη 4 χρονών, λίγο ντροπαλή αλλά πολυ συμπαθητική.
Έκανα βόλτες, έπινα καφέδες στο Μόλο, μπύρες και τσίπουρα σε διάφορα μέρη της πόλης, και ειδικά ένα βράδυ (που χιόνισε κιόλας) μεθύσαμε και γυρίσαμε σπίτι κάπως στις 8 το πρωί. Mε αποτέλεσμα όμως τις δυο επόμενες μέρες να ήμουν χάλια τελείως. Γέρασα ρε Μίγκρα!
Ευτυχώς στη Αθήνα το τελευταίο βράδυ με βοήθησαν η Α. ακι η μητέρα της (kaι ο λαπάς της) να συνελθώ.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα!

Περισσότερες φωτογραφίες ΕΔΩ

Y como colofón Yánina. Llegué en avión (de hélices) al miniaeropuerto de la ciudad, y ya estaba esperándome allí Angelorum, la "Migra" en otra época. Con una mano escayolada, herida de guerra de alguna noche loca... Me lo pasé muy bien allí los tres días que estuve, pateando la ciudad, que tampoco cambió tanto, con el castillo más visible ahora, y algunas calles arregladas, pero con la Plaza Central toda levantada para construir un parking ( ¿a qué me suena eso?). Angelorum está plenamente integrado nel paisanaje de Yánina, y conoce a todo cristo, pero sigue igual que siempre, soltando las mismas pijadas, o similares. Nos pasamos los 3 días descojonándonos con chorradas, como chistes de Eugenio o "este bar ye como una discoteca de Cangas de Onís", u otras pol estilo... Además de a La Migra también vi a otros tres amigos que quedan por allí todavía. Dos de ellos, ya arrejuntaos y con una guaja, también de unos 5 añinos. (qué pasó esi año 2002, ¿pusiéronse τοος de acuerdo?). Comí bien, bebí también bastante (y no siempre bien) y una noche la armamos a dolor, como aquí vamos... Luego estuve jodido los dos días siguientes, y tuve que aguantar que la Migra me dijera "vaya tío, eres un gay, igual que Julián". Al marchar de allí nel aeropuerto un policía estuvo unos minutos observando mi dni para acabar preguntándome si era de Austria, se ve que leyó lo de Asturias por algún lado...
En Atenas el último día me pude recuperar gracias a la atención (y el arroz) de A. y su madre. Yo tan a gusto estaba allí que casi no vuelvo... no encontraba el dni justo antes de volar, ya estaba pensando en que tenía que ir a la embajada al día siguiente, pero por suerte apareció en el último momento.

Más fotos AQUÍ

Από κρύο σε κρύο (ΙΙ) De frío a frío (II)

Αφού έφυγε ο Χάβι νοικοιάσαμε ένα μικρό αμάξι, όλο κίτρινο (ταξί φαινότναν), και πήγαμε στην Πελλοπόνησο, με προσδιορισμό πρώτα την Ολυμπία. Φτάσαμε γύρο στις 4 , και είχαμε μόνο 1 ώρα να δούμε τα αρχαία μνημεία (που εγώ είχα ήδη ξαναδεί). Μας άρεσαν αυτά που είδαμε σε μία περιοχή όπου περίπου όλα γύρο ήταν καμένα από το καλοκαίρι. Αποφασίσαμε να πάμε το βράδυ στην Καλαμάτα, και εκεί κοιμηθήκαμε. Δεν είχε και πολλά πράγματα να δούμε η πόλη, σίγουρα το καλοκαίρι είναι διαφορετικά. Την επόμενη μέρα προλάβαμε δύο πολύ ωραίους τόπους, τον Μυστρά και την Μονεμβασία. Στον Μυστρά πέρα από το Κάστρο και τα υπόλοιπα ερείπια αυτό που μας εντυποσιάστικε ήταν η καταπληκτική θέα της πεδιάδας της Σπάρτης από πάνω.
Μετά η Μονεβασία από την μία μας άρεσε πάρα πολύ, από την άλλη όμως μας απαγοήτευσε και λίγο, με όλα τα σπίτια ξαναχτισμένα ίδια, και με την έλλειψη κόσμο. Καλά τουριστικό μέρος είναι, και μία τρίτη τον Δεκέμβρη... Στην Αθήνα πάλι μάθαμε οτι λόγω της γενικής απεργίας την επόμενη μέρα ο Ντιέγκο δεν θα πέταγε... έτσι κρατήσαμε το αμάξι μια μέρα παρα πάνω για να γυρίσουμε και λίγο την Αττική. Είδαμε το Σούνιο, απ΄έξω, γιατί απεργούσε και αυτό, και έπειτα πήγαμε στον Μαραθώνα όπου είδαμε δύο περιέργα μουσεία, όλοκαινουρια και τον τύμβο των Αθηναίων, που δεν είχε τίποτα άλλο παρά αυτό ένα τύμβο, ολορπάσινο, με ένα όμορφο και προστατευμένο περιβάλλον. Το βράδυ ήδη στην Αθήνα προλάβαμε να ξαναδούμε μία φίλη μας που είχαμε χρόνια να δούμε, μαζί με την 5 χρονών κόρη της. Πολύ χαρήκαμε. Μετά για φαγητό με την Α. και μία φίλη της σ΄ένα ωραίο εστιατόριο κάπου εκεί πάνω (δεν θυμάμαι ακριβώς πού).

Después de marcharse Javi alquilamos un minicoche, amarillo entero (parecía un taxi) y nos fuimos a recorrer el Peloponeso, o al menos un parte de él. Nuestro primer destino era Olimpia, y allí llegamos el lunes de tarde, sin mucha luz ya por delante, y con tan sólo una hora para ver los ruinas arqueológicas. Todo alrededor estaba quemado pero el estadio y lo demás estaba perfectamente a salvo y bien cuidado. Nos sorprendió sin embrago el que haya todavía zonas por excavar (de esto sabe bastante nuestro particular "Indiana"). Tras recorrer un buen trecho de carretera llegamos a Kalamata y allí pasamos la noche. La ciudad ye casi toda moderna y la verdá que en invierno polo menos no nos pareció de gran atractivo. Lo que si nos encantó fue lo que vimos al día siguiente, tanto Mystrás, con su Castillo y sus ruinas, como la imponente vista de la llanura de Esparta, con un doble arcoiris de los más nítidos que vi nunca. Y también digno de visitar es Monemvasia, que aunque parece un poco demasiado turístico con todas sus casas restauradas iguales ye un paraje espectacular, como colgado sobre el mar que sin duda merece la pena visitar, sobre todo si se quiere salir un poco de los lugares más trillados.
Por la noche llegamos a Atenas y nos enteramos de que como al día siguiente había huelga Diego no podía volar y decidimos alquilar el coche otro día más. Lo aprovechamos para recorrer el Ática, empezando por el Cabo Sunio, cuyo reciento arqueológico también estaba en huelga. No así las de Maratón, en las que sin embargo tampoco había demasiado que ver, pero sí unos museos montados a todo tren.
Por la tarde ya de nuevo en Atenas nos reencontramos con Stamatoula, a la que hacía muchos años que no veíamos (más Diego que yo). No la encontramos demasiado cambiada, salvo que ahora está casada y tiene una guaja de unos 5 años, que ye un torbellino. Nos prestó mucho este reencuentro.

ΛΑ ΜΙΓΡΑ

ΒΟΜΒΕΣ+ΤΥΡΟΠΙΤΑ+ΟΥΖΟ+ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Από κρύο σε κρύο / De frío a frío

Μόλις έχω επιστρέψει από την Ελλάδα, μετά από 8 μέρες διακοπούλες εκεί, και συναντάω στο δικό μας Οβιέδογραδ τον ίδιο κρύο περίπου που είχαμε κι εκεί. Τα πέρασα πολύ καλά πάλι αυτές τις προηγούμενες μέρες στην Αθήνα και στα Ιωάννινα, ακόμα και στην Πελλοπόνησο και την Αττική στις βόλτες που κάναμε με τον αδερφό μου με το μιρκό αμάξι που είχαμε νοικιάσει, το οποίο έτρεμε καθέ φορά που μας προσπέρναγε άλλο αυτοκίνητο πολύ γρύγορα... Πρόλαβα περίπου όσα είχα σχεδιάσει πριν φύγω από εδώ. Γνωρίσα καινούρια (για μένα) και πολύ ωραία μέρη στην Πελλοπόνησο, όπως τον Μυστρά, την Μονεμβασία, αλλά και στην Αττική. Στην Αθήνα τα περάσαμε πολύ καλά τις πρώτες μέρες πάλι μαζί με τον Ντιέγκο και τον Χάβι, και βέβαια την Α. Το περιγράφουν οι φωτογραφίες μια χάρα.

De un frío a otro. Acabo de regresar de Grecia y me encuentro aquí en nuestro Oviedograd del alma con el mismo fríu que escarabaya'l pelleyu. En concreto en Yánina rascaba de lo lindo, incluso nevó un poquiñín de noche un día, aunque a la Migra y a mí no nos importó casi (esto lo dejo pa más alante). En Atenas los dos primeros días estuvo junto con Diego y conmigo también Javi. El tío vino casi pa un día namás, pero me parece que aprovechó bastante y creo que le gustó lo que vió. De nuevo fuimos agasajados con la agradable hospitalidad helena, y disfrutamos comiendo, bebiendo, ("tú sabes"), como bien refleja la fotografía de abajo. Y otra vez, como suele pasar en estos viajes se produjo más de una casualidad de ésas que parecen increíbles, pero que ya resultan casi frecuentes. El sábado al mediodía fuimos a comer Javi, Diego y yo a una tabernuca cerca de Monastiraki (bastante bien por cierto).Al terminar dimos una vuelta por los puestos del mercado, de ropa y música. En el primer cd que coje Javi se encuentra en la portada con la cara de un barbudo, que él dijo que había venido con él en el avión en su mismo vuelo. Pensamos que lo decía por decir, pero luego atando cabos parecía que debía tratarse del mismo tipo, un irlandés que vive en Grecia y toca música folk y tal. Se compró el cd, como no podía ser de otra manera...

"Al Sur de Albania" Στη Νότια Αλβανία

Si en primavera volví a Grecia (así en general) cinco años después ahora me toca ya regresar al Epiro , "me piro pal Epiro" que decía aquel, a Yánina, donde tantos momentos buenos, y alguno no tanto, pasé hace ya prácticamente 10 años. Este viaje me cayó casi del cielo, porque resulta que "aparecieron" unos días de vacaciones con los que ya no contaba. Pero sino, en Navidades ya estaba cantado que volvía. Primero marcha mañana Diego, de avanzadilla, y ya el viernes, aunque de madrugada aterrizaré en Atenas. Patearemos de nuevo la capital, y recorreremos algunos lugares, probablemente del Peloponeso, todavía por conocer (que los hay). Y al final los últimos 3 días en la más que probable fría Yánina, donde me reencontraré con algún amigo, y por supuesto con la Migra.

Ταξίδι ξάνα στην Ελλάδα, και για δέυτερη φορά φέτος... κι όμως αυτή την φορά θα επισκεφτώ και τα Γιάννενα, όπου τόσο πολύ καλές στιγμές πέρασα ήδη σχεδόν δεκα χρόνια πριν(πω πω). Στη 'Νοτια Αλβανία' που έλεγε ο φίλος που θα με φιλοξενήσει, ο οποιος έχει γίνει πια Γιαννιώτης κι αυτός... Αλλά πριν θα πάμε με τον αδερφό μου και στην Αθήνα, βέβαια, να δουμε κι εκεί καλούς φίλους, και πάλι να τρωμε καλά, να πιούμε και γενικώς να καλαπεράσουμε. Θα κάνουμε και έναν γύρο , ίσως στην Πελλοπόνησο, να γνωρίσουμε κάποια άγνωστα μέρη (υπάρχουν κι αυτά ακόμα). Ελπίζω να μην κάνει πολύ κρύο...