Η φωνή της Νικο/La voz de Nico

Θυμάμαι πως κάποτε με μία φίλη μου διαφωνούσαμε για την 'καλή' φωνή της Νικο, ειδικά στο δίσκο με τους Velvet Underground (ο φημισμένος της μπανάνας). Η φίλη μου έλεγε πως δεν τραγουδούσε καθόλου καλά, και απλά ήταν μία ωραία γκόμενα, και γι' αυτό την είχαν στο συνκρότημα ο Cale και o Reed (πιθανώς ήταν έτσι). Εγώ πάντως επίμενα πως έμενα τουλάχιστον μου φαινόταν πως είχε καλή φωνή. Αλλά δεν μπορούσα να είχα δίκιο αφού αυτή ήξερε περισσότερα από μένα από μουσική (και κυρίως από φωνές).
Σήμερα μετά από πολλά χρόνια ακόμα κι οταν ακουώ τα τραγουδια αυτά μ'αερέσουν πάρα πολύ, το ίδιο η Νικο, εστω κι αν παραδέχομαι πως μάλλον δεν έχει ωραία φωνή...

Me acuerdo de discutir con una amiga hace bastantes años acerca de si Nico tenía buena voz o no. Mi amiga me decía que no cantaba nada bien, pero que estaba con la Velvet simplemente porque estaba buena y se la querían beneficiar Cale y Reed (probablemente cierto). Yo , sin embargo, insistía en que para mí tenía una buena voz, o por lo menos original. Pero tenía que acabar cediendo porque de cuestiones musicales mi amiga sabía mucho más que yo (y sobre todo de voces). Hoy en día, mucho tiempo después, cuando escucho canciones como ésta, me doy cuenta de que me sigue gustando mucho Nico, aunque reconozca que quizás no tenga buena voz...

Περνάει σχετικά γρίγορα η εβδομάδα αυτή χωρίς σημαντικές ταραχές εδώ στο Οβιέδογραδ. Ενώ ξαναήρθε , εστω και για λίγο, επιτέλους η βροχή, εγώ (και πάλι) τραυματίστηκα παίζοντας μπάλα ...




η οδός Μαρκές ντε Σάντα Κρούθ την ηλιόλουστη δευτέρα.



la calle Marqués de Sta.Cruz en un frío lunes soleado.







Το σκάφος των Star Wars έτοιμο να απογειώνεται...




La nave de la guerra de las galaxias casi dispuesta a despegar...






Η μοναξιά του κεντρικού επιθετικού





La soledad del delantero centro










Υποφέροντας





Sufridores

En picado

Τις τελευταίες τρεις μέρες διασκεδάζω πολύ διαβάζοντας, κυρίως στο τρένο προς την δουλειά, μ' ένα (ακόμα)βιβλίο του Νικ Χόρνμπυ. Είναι ο τελευταίος που εκδώθηκε στα ισπανικά(μόλις έχω μάθει πως έβγακε κι άλλο καινουριο φέτος "Slam"). Τον συγγραφέα αυτό πρωτογνώρισα με το φημισμένο μυθιστόρημα"Fever Pitch" , το οποίο κάποιοι στο δίκτυο θεωρούν δοκίμιο...
Μετά σιγά σιγά διάβαζα όσα ακολουθούσαν να εκδίδονται εδώ, και κάθε φορά ένοιωθα σχεδόν την ίδια ταύτιση με τον ήρωα, η μάλλον με τον συγγραφέα. Στον συνκεκριμένο 'Η κάθοδος των τεσσάρων' μεχρι στιγμής γελάω αλλά και ταυτόχρονα μεταδίνομαι από την ίδια πιέση και κάπως τη στενοχώρια που παθαίνουν οι ίδιοι οι 4, 'μπαίνεις εύκολα στο δέρμα τους' , που θα λέγαμε στα ισπανικά. Θα δούμε πως εξελίσσεται η ιστορία...
Η καλύτερη μουσική συνοδεία έρχεται με τους Frank and Walters, Nick Lowe, Ry Cooder και Νew Pornographers (πρόσφατες δισκογραφικές μου αποκτήσεις). Ηδη το βίβλιο περιλαμβάνει πάλι πλούσιες και καλές μουσικές αναφορές.

Llevo prácticamente toda esta semana disfrutando de lo lindo (como las pasadas , pero de otra manera, menos "agria") con el último libro de Nick Hornby publicado en este país de países, "En picado". Acabo sin embargo de descubrir que tiene otro recientemente editado en el mundo anglófono intitulado "Slam". De nuevo me atrapa totalmente la historia, lo que llevo de ella, hasta el punto de identificarme paulatinamente con los personajes y/o el escritor. Caracteres muy mundanos otra vez, pero a la vez con bastante profundidad psicológica. Pero nuevamente Nick Hornby(aunque en las reseñas digan que por primera vez¿?) trata un tema trágico desde una perspectiva cómica, o al menos desmitificadora, con esa sencillez magistral y ese estilo que no sé cómo ni porqué me contagia optimisto por los cuatro costados... Como perfecta banda sonora en la lectura,preferentemente nel tren, me acompañan mis últimas adquisiciones discográficas : los geniales irlandeses Frank and Walters, los ya de la casa New Pornographers, el vetusto Nick Lowe, y los noveles Maximo Park.
¡que siga la fiesta!

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕ! BENVENUTO!

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

¡POR FIN YA ESTÁ AQUÍ YA LLEGÓ!

MITICO DOMENICO!

Nel pinto di blù
Penso che sogno così
non ritorni mai più,
mi dipingevo le mani
e la faccia di blu,
poi d'improvviso venivo
dal vento rapito,
e incominciavo a volare
nel cielo infinito.

Volare ho ho
cantare ho ho hoho,
nel blu dipinto di blu,
felice di stare lassù,
e volavo volavo
felice più in alto del sole
ed ancora più sù,
mentre il mondo
pian piano spariva laggiù,
una musica dolce suonava
soltanto per me.

Volare ho ho
cantare ho ho hoho
nel blu dipinto di blu
felice di stare lassù.

Ma tutti i sogni
nell'alba svaniscon perchè,
quando tramonta la luna
li porta con se,
ma io continuo a sognare
negl'occhi tuoi belli,
che sono blu come il un cielo
trapunto di stelle.

Volare ho ho
cantare ho ho hoho,
nel blu degl'occhi tuoi blu,
felice di stare qua giù,
e continuo a volare felice
più in alto del sole
ed ancora più su,
mentre il mondo
pian piano scompare
negl'occhi tuoi blu,
la tua voce è una musica
dolce che suona per me.

Volare ho ho
cantare ho ho hoho
nel blu degl'occhi tuoi blu,
felice di stare qua giù,
nel blu degl'occhi tuoi blu,
felice di stare qua giù
con te..

Ρέγιες

Αφού έλαβα και έκανα μερικά δώρα (πολλά και καλά) στην δικιά μας γιορτή Ρέγιες, την επόμενη μέρα μίας που ήταν αργία πήγαμε μαζί με 2 φίλους σε κάποια χωριά της ανατολικής παραλιακής Αστούριας. Επισκεφτήκαμε μερικά μέρη ήδη γνωστά αλλά και πάντα ωραία. Φάγαμε μία δυνατή 'φαμπάδα' και μοσχάρι, και το απόγευμα επιστρέψαμε πάλι στον Οβιέδο. Από την τρίτη ξανά στην κανονική καθημερινή ζωή...

Después de recibir un montón de regalos, y dar alguno que otro, el día después de Reyes, aprovechando que era fiesta, fui con D. y C. a pasar el día a la zona de Villaviciosa. Visitamos primero Colunga, el Muja (sólo por fuera) y después la playa de la Griega y sus huellas de dinosaurio, Lastres, donde dimos buena cuenta de una copiosa fabada (de fabes pequeñiñes, pero contundente), chuleta, postre y café. Para bajar la comida nos acercamos a Tazones y para terminar paseamos un poco por el Puntal. Estuvo entretenida la jornada.
A partir del día siguiente ya tocó volver a la rutina de cada día...

Kαλές γιορτές / Buenas fiestas (personas pocas)

Με την Πρωτοχρονιά σιγά σιγά τελειώνουν και οι γιορτές, η τουλάχιστον οι διακοπές μου... Τις τελευταίες δύο εβδομάδες μας ήρθαν μερικοί φίλοι, άλλοι από την Ισπανία άλλοι και από το εξωτερικό, και όλοι με την παρουσία τους μας 'υποχρέωσαν' να βγούμε και περισσότερο, να πιούμε περισσότερο αλλά και ταυτόχρονα να τα περάοσουμε καλύτερα (να πούμε και την αλήθεια). Απόψε θα αποχαιρετήσουμε και το ήδη παλιό 2007 με κάποιους από τους επισκέπτες αυτούς αλλά και με τους συνηθισμένους ντόπιους, και βέβαια, πρώτα με την οικογένεια. Καλή σας Πρωτοχρονιά! Τα λέμε του χρόνου!



Con la Nochevieja aparte de acabase el año ya empiezan a acabase las fiestas éstas (o polo menos mis vacaciones) en las que nos visitaron diversos amigos de más allá del Huerna, o de tovía más alantrón. Con su presencia nos "obligaron" a salir más , beber más y fartar tovía más de lo normal. Pero ye lo que toca los últimos años... y también ye de justicia reconocer que lo pasamos meyor gracias a ellos. Hoy habrá que despedir el ya prácticamente finiquitado 2007 con algunos de estos visitantes y con la consabida muchachada habitual. ¡Haiga Salú y Feliz 2008!
¡Nos vemos l'añu que vien!

Από κρύο σε κρύο (ΙΙΙ) / De frío a frío (III)

Και τελικά Τα Ιωάννινα... έφτασα με αεροπλάνο στο μικρούτσικο αεροδρόμιο "King Pyrros" και εκεί με περίμενε Ο Αγχελόρουμ, γιαννιώτης ήδη 90 τις εκατό, με το ένα μπράτσο του σπασμένο... Η πόλυ έχει αλλάξει μόνο λίγο από την τελευτάια μου επίσκεψη, το Κάστρο τώρα φαίνεται πιο πολύ. Τα χριστουγεννιάτικα φώτα ήταν και λίγο υπερβολικά... Την κεντρική Πλατεία την έχουν καταστρέψει για να γίνει ένα πάρκινγκ (κάτι μου θυμίζει αυτό). Ο κόσμος (ειδικά οι γυναίκες) πολύ κυριλέ, ίσως περισσότερο από παλιά. Ο Αγχελόρουμ πάντως ο ίδιος, ξέρει όλο τον κόσμο και πιστεύω έχει βρεί τον τόπο του. Πολύ γέλιο αυτές τις τρεις μέρες που πέρασα στα Γιάννενα. Χάρηκα επείσης που συνάντησα δυο παλλιούς μου φίλους, που στο μεταξύ έχουν και αυτοί μία κόρη 4 χρονών, λίγο ντροπαλή αλλά πολυ συμπαθητική.
Έκανα βόλτες, έπινα καφέδες στο Μόλο, μπύρες και τσίπουρα σε διάφορα μέρη της πόλης, και ειδικά ένα βράδυ (που χιόνισε κιόλας) μεθύσαμε και γυρίσαμε σπίτι κάπως στις 8 το πρωί. Mε αποτέλεσμα όμως τις δυο επόμενες μέρες να ήμουν χάλια τελείως. Γέρασα ρε Μίγκρα!
Ευτυχώς στη Αθήνα το τελευταίο βράδυ με βοήθησαν η Α. ακι η μητέρα της (kaι ο λαπάς της) να συνελθώ.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα!

Περισσότερες φωτογραφίες ΕΔΩ

Y como colofón Yánina. Llegué en avión (de hélices) al miniaeropuerto de la ciudad, y ya estaba esperándome allí Angelorum, la "Migra" en otra época. Con una mano escayolada, herida de guerra de alguna noche loca... Me lo pasé muy bien allí los tres días que estuve, pateando la ciudad, que tampoco cambió tanto, con el castillo más visible ahora, y algunas calles arregladas, pero con la Plaza Central toda levantada para construir un parking ( ¿a qué me suena eso?). Angelorum está plenamente integrado nel paisanaje de Yánina, y conoce a todo cristo, pero sigue igual que siempre, soltando las mismas pijadas, o similares. Nos pasamos los 3 días descojonándonos con chorradas, como chistes de Eugenio o "este bar ye como una discoteca de Cangas de Onís", u otras pol estilo... Además de a La Migra también vi a otros tres amigos que quedan por allí todavía. Dos de ellos, ya arrejuntaos y con una guaja, también de unos 5 añinos. (qué pasó esi año 2002, ¿pusiéronse τοος de acuerdo?). Comí bien, bebí también bastante (y no siempre bien) y una noche la armamos a dolor, como aquí vamos... Luego estuve jodido los dos días siguientes, y tuve que aguantar que la Migra me dijera "vaya tío, eres un gay, igual que Julián". Al marchar de allí nel aeropuerto un policía estuvo unos minutos observando mi dni para acabar preguntándome si era de Austria, se ve que leyó lo de Asturias por algún lado...
En Atenas el último día me pude recuperar gracias a la atención (y el arroz) de A. y su madre. Yo tan a gusto estaba allí que casi no vuelvo... no encontraba el dni justo antes de volar, ya estaba pensando en que tenía que ir a la embajada al día siguiente, pero por suerte apareció en el último momento.

Más fotos AQUÍ

Από κρύο σε κρύο (ΙΙ) De frío a frío (II)

Αφού έφυγε ο Χάβι νοικοιάσαμε ένα μικρό αμάξι, όλο κίτρινο (ταξί φαινότναν), και πήγαμε στην Πελλοπόνησο, με προσδιορισμό πρώτα την Ολυμπία. Φτάσαμε γύρο στις 4 , και είχαμε μόνο 1 ώρα να δούμε τα αρχαία μνημεία (που εγώ είχα ήδη ξαναδεί). Μας άρεσαν αυτά που είδαμε σε μία περιοχή όπου περίπου όλα γύρο ήταν καμένα από το καλοκαίρι. Αποφασίσαμε να πάμε το βράδυ στην Καλαμάτα, και εκεί κοιμηθήκαμε. Δεν είχε και πολλά πράγματα να δούμε η πόλη, σίγουρα το καλοκαίρι είναι διαφορετικά. Την επόμενη μέρα προλάβαμε δύο πολύ ωραίους τόπους, τον Μυστρά και την Μονεμβασία. Στον Μυστρά πέρα από το Κάστρο και τα υπόλοιπα ερείπια αυτό που μας εντυποσιάστικε ήταν η καταπληκτική θέα της πεδιάδας της Σπάρτης από πάνω.
Μετά η Μονεβασία από την μία μας άρεσε πάρα πολύ, από την άλλη όμως μας απαγοήτευσε και λίγο, με όλα τα σπίτια ξαναχτισμένα ίδια, και με την έλλειψη κόσμο. Καλά τουριστικό μέρος είναι, και μία τρίτη τον Δεκέμβρη... Στην Αθήνα πάλι μάθαμε οτι λόγω της γενικής απεργίας την επόμενη μέρα ο Ντιέγκο δεν θα πέταγε... έτσι κρατήσαμε το αμάξι μια μέρα παρα πάνω για να γυρίσουμε και λίγο την Αττική. Είδαμε το Σούνιο, απ΄έξω, γιατί απεργούσε και αυτό, και έπειτα πήγαμε στον Μαραθώνα όπου είδαμε δύο περιέργα μουσεία, όλοκαινουρια και τον τύμβο των Αθηναίων, που δεν είχε τίποτα άλλο παρά αυτό ένα τύμβο, ολορπάσινο, με ένα όμορφο και προστατευμένο περιβάλλον. Το βράδυ ήδη στην Αθήνα προλάβαμε να ξαναδούμε μία φίλη μας που είχαμε χρόνια να δούμε, μαζί με την 5 χρονών κόρη της. Πολύ χαρήκαμε. Μετά για φαγητό με την Α. και μία φίλη της σ΄ένα ωραίο εστιατόριο κάπου εκεί πάνω (δεν θυμάμαι ακριβώς πού).

Después de marcharse Javi alquilamos un minicoche, amarillo entero (parecía un taxi) y nos fuimos a recorrer el Peloponeso, o al menos un parte de él. Nuestro primer destino era Olimpia, y allí llegamos el lunes de tarde, sin mucha luz ya por delante, y con tan sólo una hora para ver los ruinas arqueológicas. Todo alrededor estaba quemado pero el estadio y lo demás estaba perfectamente a salvo y bien cuidado. Nos sorprendió sin embrago el que haya todavía zonas por excavar (de esto sabe bastante nuestro particular "Indiana"). Tras recorrer un buen trecho de carretera llegamos a Kalamata y allí pasamos la noche. La ciudad ye casi toda moderna y la verdá que en invierno polo menos no nos pareció de gran atractivo. Lo que si nos encantó fue lo que vimos al día siguiente, tanto Mystrás, con su Castillo y sus ruinas, como la imponente vista de la llanura de Esparta, con un doble arcoiris de los más nítidos que vi nunca. Y también digno de visitar es Monemvasia, que aunque parece un poco demasiado turístico con todas sus casas restauradas iguales ye un paraje espectacular, como colgado sobre el mar que sin duda merece la pena visitar, sobre todo si se quiere salir un poco de los lugares más trillados.
Por la noche llegamos a Atenas y nos enteramos de que como al día siguiente había huelga Diego no podía volar y decidimos alquilar el coche otro día más. Lo aprovechamos para recorrer el Ática, empezando por el Cabo Sunio, cuyo reciento arqueológico también estaba en huelga. No así las de Maratón, en las que sin embargo tampoco había demasiado que ver, pero sí unos museos montados a todo tren.
Por la tarde ya de nuevo en Atenas nos reencontramos con Stamatoula, a la que hacía muchos años que no veíamos (más Diego que yo). No la encontramos demasiado cambiada, salvo que ahora está casada y tiene una guaja de unos 5 años, que ye un torbellino. Nos prestó mucho este reencuentro.

ΛΑ ΜΙΓΡΑ

ΒΟΜΒΕΣ+ΤΥΡΟΠΙΤΑ+ΟΥΖΟ+ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Από κρύο σε κρύο / De frío a frío

Μόλις έχω επιστρέψει από την Ελλάδα, μετά από 8 μέρες διακοπούλες εκεί, και συναντάω στο δικό μας Οβιέδογραδ τον ίδιο κρύο περίπου που είχαμε κι εκεί. Τα πέρασα πολύ καλά πάλι αυτές τις προηγούμενες μέρες στην Αθήνα και στα Ιωάννινα, ακόμα και στην Πελλοπόνησο και την Αττική στις βόλτες που κάναμε με τον αδερφό μου με το μιρκό αμάξι που είχαμε νοικιάσει, το οποίο έτρεμε καθέ φορά που μας προσπέρναγε άλλο αυτοκίνητο πολύ γρύγορα... Πρόλαβα περίπου όσα είχα σχεδιάσει πριν φύγω από εδώ. Γνωρίσα καινούρια (για μένα) και πολύ ωραία μέρη στην Πελλοπόνησο, όπως τον Μυστρά, την Μονεμβασία, αλλά και στην Αττική. Στην Αθήνα τα περάσαμε πολύ καλά τις πρώτες μέρες πάλι μαζί με τον Ντιέγκο και τον Χάβι, και βέβαια την Α. Το περιγράφουν οι φωτογραφίες μια χάρα.

De un frío a otro. Acabo de regresar de Grecia y me encuentro aquí en nuestro Oviedograd del alma con el mismo fríu que escarabaya'l pelleyu. En concreto en Yánina rascaba de lo lindo, incluso nevó un poquiñín de noche un día, aunque a la Migra y a mí no nos importó casi (esto lo dejo pa más alante). En Atenas los dos primeros días estuvo junto con Diego y conmigo también Javi. El tío vino casi pa un día namás, pero me parece que aprovechó bastante y creo que le gustó lo que vió. De nuevo fuimos agasajados con la agradable hospitalidad helena, y disfrutamos comiendo, bebiendo, ("tú sabes"), como bien refleja la fotografía de abajo. Y otra vez, como suele pasar en estos viajes se produjo más de una casualidad de ésas que parecen increíbles, pero que ya resultan casi frecuentes. El sábado al mediodía fuimos a comer Javi, Diego y yo a una tabernuca cerca de Monastiraki (bastante bien por cierto).Al terminar dimos una vuelta por los puestos del mercado, de ropa y música. En el primer cd que coje Javi se encuentra en la portada con la cara de un barbudo, que él dijo que había venido con él en el avión en su mismo vuelo. Pensamos que lo decía por decir, pero luego atando cabos parecía que debía tratarse del mismo tipo, un irlandés que vive en Grecia y toca música folk y tal. Se compró el cd, como no podía ser de otra manera...

"Al Sur de Albania" Στη Νότια Αλβανία

Si en primavera volví a Grecia (así en general) cinco años después ahora me toca ya regresar al Epiro , "me piro pal Epiro" que decía aquel, a Yánina, donde tantos momentos buenos, y alguno no tanto, pasé hace ya prácticamente 10 años. Este viaje me cayó casi del cielo, porque resulta que "aparecieron" unos días de vacaciones con los que ya no contaba. Pero sino, en Navidades ya estaba cantado que volvía. Primero marcha mañana Diego, de avanzadilla, y ya el viernes, aunque de madrugada aterrizaré en Atenas. Patearemos de nuevo la capital, y recorreremos algunos lugares, probablemente del Peloponeso, todavía por conocer (que los hay). Y al final los últimos 3 días en la más que probable fría Yánina, donde me reencontraré con algún amigo, y por supuesto con la Migra.

Ταξίδι ξάνα στην Ελλάδα, και για δέυτερη φορά φέτος... κι όμως αυτή την φορά θα επισκεφτώ και τα Γιάννενα, όπου τόσο πολύ καλές στιγμές πέρασα ήδη σχεδόν δεκα χρόνια πριν(πω πω). Στη 'Νοτια Αλβανία' που έλεγε ο φίλος που θα με φιλοξενήσει, ο οποιος έχει γίνει πια Γιαννιώτης κι αυτός... Αλλά πριν θα πάμε με τον αδερφό μου και στην Αθήνα, βέβαια, να δουμε κι εκεί καλούς φίλους, και πάλι να τρωμε καλά, να πιούμε και γενικώς να καλαπεράσουμε. Θα κάνουμε και έναν γύρο , ίσως στην Πελλοπόνησο, να γνωρίσουμε κάποια άγνωστα μέρη (υπάρχουν κι αυτά ακόμα). Ελπίζω να μην κάνει πολύ κρύο...

Κάλλιο αργά παρά ποτέ/ Meglio tardi che mai

Επιτέλους!! τελικά σήμερα το απόγευμα ήρθε το ιντερνετ στο σπίτι μου. Με κάτι δυσκολίες (και δυο καλόδια διασχιζοντας το δομάτιο) κατάφερα να το εγκαθιστήσω. Σήγα με την τεχνολογία! ένα μήνα περίπου ήθελε η διαδικασία αυτή... λες και είναι τσάμπα...

Finalmente è arrivato l'internet a casa mia! Un mese dopo e con qualche problemino nella instalazione posso riprendere questo blog e essere anche informato di tutto quello che accade laggiù.

¡Por fin! llegó la tecnología a mi casa, no sin esperar antes casi un mes, y después de pasarme prácticamente la tarde entera intentando instalar el dichosos aparato esti, con varias llamadas de por medio al número de atención al cliente de la compañía en cuestión. Menudo jaleo. Cualquiera diría que te lo regalan...
Ahora ya un poco más relajao robo algunos minutos al sueño navegando casi como un guaje con zapatos nuevos, y con la grata compañía sonora de Ruper Ordorika.

BISOGNA ANCORA ASPETTARE

Send me a postcard

Genial grupo y tremenda canción

Φοβερό συγκρότημα και τραγούδι

P.S. : En breve espero poder contar ya con interné en casa y seguir actualizando con mis chorradas varias.

P.S. : Ελπίζω σύντομα να έχω ιντερνετ στο σπίτι και να μπορέσω να συνεχίζω να γράφω τις συνηθισμένες μαλακίες μου.

Σαν Ματέο/ 9 días al sol (y sombra)

Μουσική > "La Radiolina"-M.Chao (ευχαριστώ στον D.)
Μετά τον ιταλικό γάμο, η σειρά της φιέστας ομπετένσε, 9 μέρες πανηγύρι, ποτά, φαγητό και chiringuitos. Ήρθε να μας δει και να περάσει αυτές τις μέρες εδώ η καλή φίλη μας η Α., που έφερε μαζί της την χαρά και την καλή τρέλα της. Ελπίζω να τα πέρασε καλά, αλλά μου φαίνεται πως δεν θα πατήσει ξανά αυτή την πόλη για Σαν Ματέο...
Συναντήσαμε επείσης και την οικογένια Κ, ολόκληρη, με τα δυο νεα και ωραία μέλη της, γεμάτα και αυτά χαρά και τρέλα...
Τώρα μετά από το πολύ ποτό, περπάτημα, ξενυχτι και τα λοιπά μόνο θέλω να ξεκουράζομαι
και να γεμίζω ξανά το "κενό" αυτό που μου άφησαν οι γιορτές.

Banda Sonora: "La Radiolina"-M.Chao (gracias D.) Infinita tristeza, dice una canción de este disco... yo lo cambiaría por infinito vacío y agotamiento que me dejan las fiestas de san mateo, aprovechadas casi al máximo como en otras temporadas, en las que sin embargo el cuerpo aguantaba lo que le echaran... Aunque fue más o menos lo mismo de siempre, dieron para bastante los 9 días en cuestión. Tuve la agradable visita de una querida amiga, que me contagió un poco de su alegría durante su estancia(espero que se lo pasara bien, aunque me parece que no repetirá en s.mateo). También cargados de alegría llegaron los nuevos miembros de la familia K., que tuvieron el honor de visitar la mítica caleyina(aunque en lugar de comer durmieron). Sus progenitores esta vez no pudieron disfrutar de las noches mateínas, pero no creo que lo echaran de menos. Y por lo demás, lo típico, los tópicos reencuentros con gente a la que hace siglos que no ves (pero como en san mateo sale to dios...) y "encontronazos"(fugaces) con amores frustados varios, antiguos y recientes, a la vera del Pinón...

Γάμος στην Τοσκάνα

Εδώ το πρώτο κεφάλαιο του πενταήμερου μας στην Τοσκάνα. Πήγαμε εκεί κυρίως για το γάμο της φίλης μας της Λαόυρας, αλλά κάναμε κι άλλα, και προλάβαμε ακόμα να δούμε τις φίλες μας τις 'πισάνες', και σίγουρα περάσαμε πολύ καλές στιγμές. Ας μιλούν οι φωτογραφίες >
Aquí la primera entrega de los 5 días toscanos. En principio el objetivo del viaje era acudir a la boda de nuestra amiga Laura, pero hubo más, con visita incluída a nuestras "pisanas" y, como no, a un "birrificio artigianale" en Florencia. Sobra decir que lo pasamos como dios...
"I vitelloni" / "Los cuatro magníficos"
Από το κάστρο της Μουνιάνας(όπου έγινε ο γάμος) / Vista desde el castillo de Mugnana
Chela -pose
Η γεννιά της 98-99 / Los del 98-99

Mudanza

Estuve todo el mes de agosto muy liao con historias varias. Además sigo con problemas en el pc de casa paterna y por eso no pude actualizar este blog. Primero me marché a una boda en Toscana, de la que espero poder hacer un post aquí y dar buena cuenta fotográfica. Y la semana pasada conseguí ya por fin concretar mi independencia con el consiguiente translado y mudanza, aunque tan sólo a unos trescientos metros más arriba del hogar familiar. Así que entre una cosa y otra no tengo tiempo pa ná. Poco a poco me voy habituando a mi nueva condición de amo de casa y solvento las diferentes labores como buenamente puedo, pero me lo paso bastante bien la verdá... Entre todo ello seguí cumpliendo años, asentandome cada vez más en la treintena...

Y en apenas cinco días ya tenemos el arranque de las fiestas mateínas, que no nos traerán ninguna novedad importante, pero que seguro que la armamos considerablemente como todos los años.

Seguiremos informando.

fra poco "salirò" delle fotografie e tutta l' informazione sui cinque giorni in Toscana e sull matrimonio al Castello di Munakia (scusa, di Mugnana). Questi giorni non ce la facio con il trasloco (soltanto 300 metri però...) e con questa nuova situazione di padrone di casa. Alla fine è arrivata la emancipazione... meglio tardi che mai...

SURVIVAL

Σήμερα αγόρασα (επιτέλους!!)τον πρώτο δίσκο reggae που είχα ακούσει εδώ και πολλά χρόνια, το Survival του Bob Marley, με το εξώφυλο αυτό που τόσο με εντυποσιάστηκε τότε στο Lp Vinyl που μας είχε φέρει σπίτι η θεία μας. Ακόμα πιστεύω πως είναι από τους καλύτερους δίσκους που έχουν ηχωγραφτεί ποτέ, και για μένα ο καλύτερος του Βοβ, πλεον και μπορεί να είναι έτσι επειδή μου φέρνει ώραιες αναμνήσεις. Ξεχωρίζω απ΄όλα το τργαούδι "Africa Unite", κι όμως τα υπόλοιπα είναι επίσης καταπληκτικά!

Hoy compré (por fin) el cd original del primer disco de reggae que escuché, ya hace un montón de años, el Survival de Bob Marley, que nos trajo por casa mi tía, en vinilo con esa portada maravillosa (más me parecía entonces). ¡Menuda revolución! Todavía hoy me sigue pareciendo de los mejores discos de la historia, y para mí ye el mejor de Marley,seguro que porque también lo tengo asociado a buenos recuerdos. Me encanta sobre todo "Africa Unite", aunque todo el disco ye irrepetible.
So much trouble in the worlddd.....

BROTHER YOU' RE RIGHT, YOU`RE RIGHT.... WE GONNA FIGHT, WE' LL HAVE TO FIGHT, WE GONNA FIGHT FOR OUR RIGHTS...

THEY DON'T WANT TO SEE US UNITE...TOP RANKIN', TOP RANKIN' , ARE YOU SKANKIN...

Τενερίφη/Tenerife I

Λα Λαγούνα/"vamos a Chambao y luego Lagunita y lo que caiga..."
Ιστορικό κεντρο της Λα Λαγούνα/Casco antiguo de La Laguna
΄Φυσικό΄κολυμβητήριο στο Μπαχαμάρ/ Piscina"natural" en Bajamar
΄Λας Τερεσίτας΄η παραλία της Σάντα Κρούθ/"Las Teresitas", la playa de Sta. Cruz
Spiderman y el Real Madrid...
Τοπικά Ποτά/Birras y vinos de la isla